Listen to my poem

Ερωτικό Μια νέα δημιουργική κατάθεση ψυχής, από την ποιητική μου συλλογή «Της Αγάπης και του Έρωτα», όπου η ποίηση συναντά τη σύγχρονη τεχνολογία και τη μουσική δομή και που γεννιέται από το κείμενο του ποιητή με διαταγές του (prompts & tags) μελωδικών γραμμών και ενορχήστρωσης στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) .   και ακούτε διαμοιρασμένο από το Distrokid στις διεθνείς, γνωστές πλατφόρμες εδώ : https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/5HZZjhlYyEh?ref=release   Στα μάτια σου ανάβουνε του κόσμου όλου οι φωτιές, η νύχτα γέρνει αθόρυβα κλέβει απ’ τα χείλη ευχές, η σκέψη μου σ’ αγγίζει, αέρας που γλυκά φυσάει κι ο πόθος μου σε δένει σαν αλυσίδα που δε σπάει.   Το δέρμα σου στο άγγιγμα θέλει η καρδιά να πιει σαν θάλασσα που γέμισε με φλόγες στη σιωπή κι αν τα άστρα σβήσουν δια μιας κι ο κόσμος μείνει μοναχός, θα σ’ έχω εγώ για όνειρο, για ήλιο, για το Φως.   Στο βλέμμα σου καθρέφτισα τ’ αστέρια όλα τ' ουρανού κι έγινα ήχος μουσική...

  Ο Κήπος Ποιητικός μου αντίλαλος στο ομώνυμο ποίημα (*) του Γιάννη Ρίτσου από την ποιητική του συλλογή «Χάρτινα»/ 1974, από την ποιητική μου συλλογή «Ποιητικοί αντίλαλοι στη Λόγου Τέχνη» , που μελοποιήσα με διαταγές μου (prompts & tags) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) και που ακούμε στις διεθνείς πλατφόρμες του Distrokid: https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/-?ref=release     Χρόνια τον κήπο ξέχασαν, κανείς δεν τον φροντίζει, μα εκείνος μες στον Μάη του και πάλι λουλουδίζει, λουλούδιασαν τα κάγκελα, το χρώμα έχει μεθύσει, με το παλιό της ποτιστήρι βγήκε η γυναίκα να ποτίσει.   Γεράνια και τριαντάφυλλα την παίρνουν στην αγκάλη, τη σήκωσαν στα χέρια τους, την κάνουνε μεγάλη και σαν ψηλά αναλήφθηκαν, κήπος μαζί και ‘ κείνη, στα χείλη, πρόσωπο, καρδιά μας δροσιά σταλάξαν καλοσύνη.       (*) Τ ο πρωτότυπο του Ρίτσου     Κανείς δεν νοιάστηκε τον κήπο, χρόνια τώρα . Ωστόσο εφέτος -Μάης, Ιούνης-άνθισε από μόνος του...

  5 Χ 5 – 5 : 5 + 5 = ; Από την ποιητική μου συλλογή:  ΕΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, που μελοποίησα με διαταγές μου (prompts) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno)  και που το ακούμε εδώ:  https://gerasimostzivras.bandcamp.com/track/5-5-5-5-5   Σε δεκαπεντασύλλαβο αυστηρό με ομοιοκαταληξία πυκνή τα της παρένθεσης παιχνίδια   σου δείχνει η αριθμητική.   Πρώτη σειρά η σωστή χωρίς παρένθεση καμιά, 5×5 – 5÷5 + 5 μας κάνει εικοσιεννιά, μα αν βάλεις την παρένθεση αλλιώς, αλλάζει ο νους, (5×5–5)÷5+5 μας βγάζει 9, ακούς;   5×(5–5÷5)+5 που μετράμε ύστερα με προσοχή, το 25 δίνει, μια άλλη μαθηματική πνοή κι αν το μηδέν στη μέση: 5×(5–5)÷5+5 μπει το 5 μόνο του γυμνό στο τέλος θα σταθεί.   Αν πάμε διαφορετικά: 5×5 – (5÷5+5) κάνει 19 καλά και αν 5×5 – 5÷(5+5) μας δίνει 24,5 κάπως λειψά, το δε ζευγάρι παρενθέσεων (5×5–5)÷(5+5) αυτό το 2 φέρνει απέριττο, σαν αποτέλεσμα σωστό.   Μα αν ανοίξεις μια αγκαλιά: 5×(5–5÷5+5) όμορφη και μεγάλη 45 βλέπεις καθαρό ...

  Το Χελιδόνι   Το μελοποιημένο μου ποίημα (G.Tzivras`prompts & tags to AI: Suno) κ ατά το ομώνυμο (El Golondrina) θεατρικό έργο (*) του Καταλανού συγγραφέα Γκιλιέμ Κλούα (Guillem Clua). Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ", που ακούγεται εδώ: https://gerasimostzivras.bandcamp.com/track/--22     Βραδιά γιορτής στου Ορλάντο club, σε μια γωνιά του κόσμου, το χελιδόνι εχάθηκε, τ’ αδέλφι μου  ο γιος μου, μια σφαίρα έκοψε στα δυο στο πέταγμα το αστέρι κι ένα χειμώνα αβάσταχτο μας έφερε το ταίρι.   'Κεί που η σιωπή κατάκατσε, 'κεί που το δάκρυ καίει, μια μάνα ψάχνει αφορμή, μια μάνα που όλο κλαίει, να βρει μιαν άκρη, μια φωνή, το νήμα να τραβήξει, τον πόνο που ’χει στην καρδιά στον κόσμο να μην δείξει.   Ένας καθρέφτης του παιδιού, ένας νεαρός που φτάνει με το τραγούδι να ζητά ψυχή τους να ζεστάνει, να μάθει πώς να τραγουδά, τον πόνο να μερώσει και στης μητέρας την καρδιά χαρά αλήθειας δώσει.   Καθίζουνε αντικρ...

To the Goddess of Music * On World Music Day, 21. June '26     From silent skies you catch the lonely breeze Whispering secrets through the ancient trees, You turn the wind into a sweet refrain, You wash away the winter’s heavy pain.   With golden keys you open up the heart, A sacred force, a timeless, breathing art, Where all words could never find a way, That turns the darkest night to brightest day.   You pull the strings of sorrow and of joy, A magic spell that time cannot destroy, A sudden spark within a quiet room, A sudden light that breaks the deepest gloom.   We hear your voice in rolling sea' s wave, The noble gift that Mother Earth us gave, We feel your pulse in nature 's beating chest, To be the weary soul a moment's rest.   So take our hands and lead us to the light And let your anthem echo through the night, O Muse of chords, of rhythm, of grace, To heal the world and bless the human race.   2026©G.Tzivras ...

  Στον συζυγοκτόνο της Δράμας/gr (*)     Το μελωποιημένο μου αυτό ποίημα με διαταγές μου (prompts, tags, melody) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) είναι αφιερωμένο στη μνήμη της γυναίκας-αστυνομικού που δολοφονήθηκε τις προάλλες στη Δράμα (Ιούνιος 2026) , αλλά και σε κάθε θύμα έμφυλης βίας , που το ακούτε αγαπητοί μου φίλοι στη σελίδα μου στο Bandcamp εδώ:  https://gerasimostzivras.bandcamp.com/track/gr-3 Στα βάθη εκεί της Κόλασης που ξαφνικά εβρέθηκες, στα τάρταρα, τα σκοτεινά που έτσι αιώνια δέθηκες, κατάλαβες τι έκανες, που στον λαιμό την έσφαξες και με το αίμα της κορμί και χέρια σου άγρια έβαψες;!   Τον όρκο σου τον πάτησες, που 'χες δώσει μπροστά της και έγινες ο δήμιος, που πήρε τη λαλιά της αντρίκελο, μισάνθρωπος, τέρας του σκότους γίνεσαι, στου Βελζεβούλ τις φλόγες έτσι αιώνια θα ψήνεσαι.   Τη μάνα των παιδιών σου εσύ, τη θέρισε το χέρι σου, ξυπνησε μαύρο και θολό το άθλιο καλοκαίρι σου, στην τρέλα σου χαμένος σκανδάλη του όπλου τράβηξες, και...