Η εξιλέωση της Μαργαρίτας

 

Η εξιλέωση της Μαργαρίτας

 

 

Διαβάζοντας το ομώνυμο βιβλίο της Φωτεινής Μαλανδράκη. Από την ποιητική μου συλλογή "Ποιητικοί Αντίλαλοι στη Λόγου Τέχνη". Το ποίημά μου μελοποίησα με διαταγές μου (prompts, tags, melodic lines, orchestration) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) και το ακούτε στη σελίδα μου της αυστριακής πλατφόρμας Hearthis εδώ:    https://hearthis.at/gerasimos-tzivras-phd/KJdqhXUeZB/3HV/  

 

 

Σε μονοπάτι σκοτεινό η Μαργαρίτα αργά βαδίζει,

με βήμα αθόρυβο σιγά στη νύχτα που γυρίζει,

φεγγάρι ολόγιο ασημί ψηλά στην ερημιά της

φωτίζει αναμνήσεις της που καίνε την καρδιά της.

 

Σε πέτρες περπατά σκληρές, τα βήματά της πάνε

εκεί που οι παλιές πληγές ακόμα την πονάνε,

τα λάθη τα παλιά ζητούν συγχώρεση βουβά και τώρα

καθώς περνούν τα χρόνια της και φεύγει κάθε ώρα.

 

Ψηλά στο λόφο φαίνεται το πέτρινο καμπαναριό,

λιμάνι είναι της ψυχής και καταφύγιο της μοναχό,

στους ώμους της το βάρος φέρει από τα περασμένα,

με την ελπίδα όμως ζει, τα μάτια δακρυσμένα.

 

Ζητάει εξιλέωση, το φως που θα την σώσει,

τη σκοτεινή της αμαρτία δια μιας να εξιλεώσει

κι όσο ανεβαίνει τα σκαλιά η αίθρια νύχτα σπάει,

η λύτρωση στην ερημιά να της χαμογελάει…

 

 

2026©G.Tzivras