"ΤΟ ΦΙΟΡΟ ΤΟΥ ΛΕΒΑΝΤΕ"

 

"ΤΟ ΦΙΟΡΟ ΤΟΥ ΛΕΒΑΝΤΕ"
 

Ποιητικός αντίλαλος στο ομώνυμο πεζογράφημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου.

Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ"

 
 
Είπε ο Διονύσης στο χωριό που ήτανε στη Ζάκυνθο
να πάρει την κιθάρα του μαζί και τον υάκινθο
να πάει στην Αθήνα να ζήσει εκεί πια μόνιμα
κι όσα θα έκαμε εκεί να ήταν περιώνυμα.
 
Ο Αθηναίος φίλος του σπουδαίος δικηγόρος
έλεγε ο Διονύσιος ήταν καλός τενόρος
πούθελε για επιστάτη του νάχει στο σπιτικό του
ο ωραίος χαρακτήρα του θάφτιαχνε το ηθικό του.
 
Στο σπιτικό του Νιόνιου η παρουσία του ήταν ευεργετική
σαν πρόξενος χαράς και ευθυμίας έφερνε μια νέα αρχή,
αυτός μεσολαβεί να έχουνε όμορφο, αίσιο τέλος
οι έρωτες των δύο κοριτσιών να μη βρεθούν σε έλος,
 
καθώς και μια αμαρτωλή σχέση εξωσυζυγική
του δικηγόρου διαλυθεί προτού αυτή να γίνει για όλους τοξική,
ακούραστος ο Νιόνιος μας είναι στην οικογένεια ο καλός
άγγελος που όλους σώζει αδιαλείπτως διαρκώς.
 
Φαίνεται όμως και οι άγγελοι έχουνε προτιμήσεις
αδιαφορώντας παντελώς για τις διαφημίσεις
έτσι λοιπόν κι ο Νιόνιος μας όσο κι αν βοηθούσε
την όμορφη του Ζάκυνθο ποτέ του δεν ξεχνούσε.
 
Αν και φοβόταν τους σεισμούς που το νησί είχε πολλούς
είπε να εγκαταλείψει τους εις Αθήνας του γνωστούς
κι όλους τους φίλους που ήθελαν κοντά τους να τον έχουν
να τον προσέχουν, αγαπούν τα πάντα του παρέχουν.
 
Το Φιόρο του Λεβάντε όμως ξέρει μόνο για σπίτι του
το Τσάντε στο Ιόνιο πούναι μοίρα και τύχη του,
αν και δεν έχει κουραστεί τα πάντα σ' όλους να δίνει
η απόφασή του οριστική, νερό στο Τσάντε του να πίνει.
 

2024©G.Tzivras