«Τα νεκρά φύλλα»

 

«Τα νεκρά φύλλα»
 

Διαβάζοντας τον Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert) (*)

Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ"

 
 
Πάλι φθινόπωρο, πέφτουν γύρω τα φύλλα
όπως επέφταν πάντα δηλαδή, γίνονται ξύλα
μικρές οι μέρες και το φως να λιγοστεύει,
σκοτάδι ακόμη, το πρωινό όλο και να στερεύει.
 
Κρυώνεις, μάλλινα δεν φοράς, πιστεύεις και ελπίζεις
σε μέρες γλυκές όμως φθινόπωρο, το κρύο συνηθίζεις,
αδήριτα ναι φθινόπωρο, τα φύλλα τώρα πέφτουν,
στην αλλαγή οι σκέψεις σου ξεφεύγουν, παραπέφτουν.
 
Κι αν δεν το λέγανε οι όψεις και τα καινούργια χρώματα
το λέει το βάσανο που γύρισε στα κουρασμένα όματα
επιστροφής σε περασμένα, στους μίτους που πας να διασώσεις
κι αυτοί ξεφτίζουν βαθμιαία να μη μπορείς να σώσεις
 
πέφτοντας με τις γκρι βροχές σε λασπωμένες μνήμες
τότε που εκεί στριμώχνονταν αμήχανα οι ρίμες.
Φθινόπωρο, πέφτουν τα φύλλα ξεφτιζμένα
στις μακρινές αλέες των βόρειων πόλεων σαπισμένα.
 
Κι εκεί ένας κρύος αέρας τα παρασέρνει στα χαντάκια
η λέξη Αγάπη σε έκπτωση κι αυτή χάνεται στα σοκάκια,
φθινοπωριάζει, μοναδικό σου μέλλον ο χειμώνας
στα παιχνιδίσματά του σε έχει εγκλωβισμένο ο αιώνας.
 
 

2024©G.Tzivras

----------------

 

(*) https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B1%CE%BA_%CE%A0%CF%81%CE%B5%CE%B2%CE%AD%CF%81