«Αλλά τα βράδια»

 

«Αλλά τα βράδια»

 

Ποιητικός αντίλαλος στο ομώνυμο ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη. Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ"

 

 

Και να που φτάσαμε εδώ γυμνοί μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι

κι εγώ να ονειρεύομαι  πως ήμουνα σε κόσμο δίχως βάρη

φτωχή ανθρωπότητα ποτές δεν μπόρεσες να γράψεις

έστω κι ένα κεφάλαιο δυνατό, δάδα χαράς  να ανάψεις.

 

Η γηραιά μας ήπειρος σαν μια σανίδα από ναυάγιο θλιβερό

άσκοπα ταξιδεύει, χαμένη σ' άγριο σκούρο ωκεανό

αλλά τα βράδια η γη πανέμορφα μυρίζει, ευωδιάζει

και ένα που αναζωογονεί, πέφτει ευλογημένο αγιάζι.

 

Βέβαια αγαπήσαμε τα ιδανικά της ανθρωπότητας

μα τα πουλιά πετούσανε πιο 'κει άλλης πραγματικότητας,

σκληρός, άκαρδος κόσμος που δεν άνοιξε ποτέ μίαν ομπρέλα

πάνω απ’ το δέντρο που βρεχόταν στη λογική του ή στην τρέλα.

 

Αλλά τα βράδια η γη πανέμορφα μυρίζει, ευωδιάζει...

Για να πεθαίνουνε κι αλλού βρήκαν πυξίδα που ταιριάζει

στην απληστία που ανακάλυψαν για πάντα έμειναν νεκροί

ποιά η ζωή τους η μικρή και τι ονομάζανε ψυχή;

 

Μα ένα φλάουτο κάπου μιλά με ένα άστρο να συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα να διώχνεται απ' το πρωί

στη χώρα που ένας βασιλιάς ξυπνάει όταν βραδιάζει

που εκεί τα βράδια η γη πανέμορφα μυρίζει, ευωδιάζει...

 

Μόνος μου στο δωμάτιο μου έρχονται φαεινές ιδέες

τις είχα άρα και παλιά ή είναι όλες νέες;

Του αείμνηστου πατέρα μου φοράω το σακάκι του

κι είμαστε δυο έτσι μαζί στο ταπεινό τσαρδάκι του.

 

Κι αν κάποτε με άκουσαν περίεργα να γαβγίζω

να δώσω ήθελα εξοχής αέρα στο δωμάτιο τα βράδια που γυρίζω,

αλλά τα βράδια η γη πανέμορφα μυρίζει, ευωδιάζει

στη χώρα που ένας βασιλιάς ξυπνάει όταν βραδιάζει.

 

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη στο χέρι μ’ ένα γιασεμί

ή μ’ ένα άστρο σαν τραγούδι που το συνθέτει η βροχή

παίρνοντας έτσι πάντα το μέρος των φτωχών

κι όσων μπορέσανε να μείνουνε σεμνοί στο κάθε τους παρόν.

 

Αλλά τα βράδια η γη πανέμορφα μυρίζει, ευωδιάζει...

Δως μου, Δως μου το χέρι σου...  στο δροσερό αγιάζι.

 

 

2024©G.Tzivras