Ο ευτυχισμένος Πρίγκηπας

Ο ευτυχισμένος Πρίγκηπας

Κατά το ομώνυμο ποίημα του ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝ, από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ", μελοποιημένο ΑΙ / Suno, Gamma, Clideo. που ακούτε στο ΥΤ-ΚΑΝΆΛΙ μου εδώ:
https://youtu.be/yAq5-ItasRs?si=I1AQW83W7i4_qAI3 

Στην πόλη πάνω ορθώθηκε του Πρίγκιπα το σώμα,

με χρυσό φύλλο ντύθηκε, της πέτρας κάθε χρώμα,

δεν γνώρισε στα χρόνια του τη θλίψη, τη μιζέρια,

χορούς μονάχα και γιορτές, χαρά, ευωχία αιθέρια.

Μα τώρα βλέπει απ’ τη σιωπή τα βάσανα του κόσμου:

"-Δάκρυ στο γαλανό ουρανό στάζεις, κρύβεις το φως μου."

Μια χελιδόνα στάθηκε στο πόδι του κοντά του

κι εκείνος της μιλά γλυκά απ’ τ’ άψυχο άγαλμά του:

"Πάρε μου της καρδιάς ρουμπίνι  και πήγαιν’ το σ’ εκείνη

που ράβει, κλαίει το παιδί, στον πόνο της το κλίνει,

πάρε κι από τα μάτια μου τα γαλανά ζαφείρια,

στο πεινασμένο δώσε εκεί παιδί κάτω απ' τα γεφύρια!"

Η χελιδόνα υπάκουσε με δάκρυ κι ευσπλαχνία,

εκεί στον παγωμένο άνεμο με πίστη μένει και θυσία,

όμως στον παγερό χειμώνα της  εκείνη πια παγώνει

κι ο Πρίγκιπας θρηνεί γοερά, το στήθος του ματώνει.

Έτσι που η χελιδόνα έσβησε μες στου χιονιού το ψύχος,

ράγισε μέσα του βαθειά του Πρίγκιπα το ήθος...

Το άγαλμα λιώνουνε μετά, άλλο λένε δεν λάμπει,

μα δυο ψυχές αγκάλιασαν του Παραδείσου οι κάμποι.

Κι εκεί οι άγγελοι θαρρείς εψιθυρίζαν στη σιγή:

"Ένα ρουμπίνι της καρδιάς και δυο  ζαφείρια γαλανά,

αυτοί ’ναι οι πιο πολύτιμοι λίθοι σ' όλη τη γη,

τι κρίμα που οι άνθρωποι αυτό κατάλαβαν αργά!»

Και το μελοποιημένο κείμενο:

[Κουπλέ 1]

Στην πόλη πάνω ορθώθηκε του Πρίγκηπα η μορφή,

ντυμένος όλος με χρυσό, μαρμάρου πέτρα αστραφτερή,

μα βλέπει τώρα από εκεί τη φτώχεια και τη λύπη,

πόσο μακριά στέκει η χαρά, πολλών ανθρώπων λείπει. 

[Ρεφρέν]

> Κι αν ήταν κάποτε χαρά, τώρα είναι ο πόνος

του Πρίγκηπα που βλέπει αυτά να μην τ' αλλάζει ο χρόνος,

μια χελιδόνα στάθηκε στο πόδι του κοντά του

κι εκείνος της μιλά γλυκά απ’ τ’ άψυχο άγαλμά του.

[Κουπλέ 2]

Της λέει: «Πέτα το ρουμπίνι στη ράφτρα την καημένη

που ράβει κι έχει το παιδί στην πείνα ζαλισμένη.»

Κι εκείνη φεύγει τρυφερά, στον άνεμο σωπαίνει,

αφήνει πίσω τη ζεστή φωλιά της ξεχασμένη.

[Ρεφρέν]

> Κι αν ήταν κάποτε χαρά, τώρα είναι ο πόνος

του Πρίγκηπα που βλέπει αυτά να μην τ' αλλάζει ο χρόνος,

μια χελιδόνα στάθηκε στο πόδι του κοντά του

κι εκείνος της μιλά γλυκά απ’ τ’ άψυχο άγαλμά του.

[Κουπλέ 3]

Χειμώνας ήρθε όμως βαρύς και σβήνει η χελιδόνα,

στο πόδι του σταμάτησε — δεν άντεξε το χιόνι.

Κι εκείνος ράγισε σιγά, το άψυχο του σώμα,

μα έμεινε ολόλαμπρος, στην άγια του συγγνώμη.

> [Ρεφρέν]

> Κι αν ήταν κάποτε χαρά, τώρα είναι ο πόνος

του Πρίγκιπα που βλέπει αυτά να μην τ' αλλάζει ο χρόνος,

μια χελιδόνα στάθηκε στο πόδι του κοντά του

κι εκείνος της μιλά γλυκά απ’ τ’ άψυχο άγαλμά του.

[Outro]

> «Αυτοί ’ναι οι πιο πολύτιμοι λίθοι σ’ όλη τη γη»

2025©G.Tzivras