"Τα Δώρα της Αγάπης"
⭐ Τα Δώρα της Αγάπης
Θεατρικό, χριστουγεννιάτικο ποίημα βασισμένο στο “The
Gift of the Magi” του O. Henry
Από την
ποιητική μου συλλογή «Ποιητικοί αντίλσαλοι στη Λόγου Τέχνη», που ακούτε στη ΑΙ-μελοποιημένη
του φόρμα (Suno, Gamma, Clideo) στο ΥΤ/Κανάλι μου εδώ:
-Τα Δώρα της Αγάπης /το μελοποιημένο κείμενο-
[Κουπλέ 1]
Στης πόλης την
ασάλευτη, κρύα, βαριά σιωπή
δυο νέοι ψάχνουν
όνειρα στη φτώχεια τη γυμνή,
μέσα στη κρύα τη
νυχτιά μια φλόγα τους αντιμιλά
να γίνει θαύμα
θέλει, γλυκιά αυγή απ' τη ζωή ζητά.
[Ρεφρέν]
Κι αν χάθηκε το
δώρο σου που ήθελες να δώσεις,
κι αν έσβησε το
φως στο βλέμμα που ήθελες να σώσεις,
η αγάπη μένει
αλώβητη, κανείς δεν τηνε σβήνει
γεννιέται στις
θυσίες μας και τις καρδιές μας ντύνει.
[Κουπλέ 2]
Η Άννα σκύβει
σιωπηλή στα χέρια της κρατάει
το laptop που τη
στήριξε κι ακόμα της μιλάει
τώρα πουλάει για
να βρει χρήματα για το δώρο
ν' ακούει ο Νίκος
μουσική, άλλο δε βάζει όρο.
[Ρεφρέν]
Κι αν χάθηκε το
δώρο σου που ήθελες να δώσεις,
κι αν έσβησε το
φως στο βλέμμα που ήθελες να σώσεις,
η αγάπη μένει
αλώβητη, κανείς δεν τηνε σβήνει
γεννιέται στις
θυσίες μας και τις καρδιές μας ντύνει.
[Κουπλέ 3]
Το κράνος του ο
Νίκος που φορεί βγάζει με προσοχή
δώρο αγαπημένο που
τον φύλαγε κάθε φορά στη μηχανή
το δίνει δίχως
δισταγμό κι αν ο άνεμος βαραίνει
σκέφτεται πως
είναι αυτό για την γλυκιά αγαπημένη.
[Ρεφρέν]
Κι αν χάθηκε το
δώρο σου που ήθελες να δώσεις,
κι αν έσβησε το
φως στο βλέμμα που ήθελες να σώσεις,
η αγάπη μένει
αλώβητη, κανείς δεν τηνε σβήνει
γεννιέται στις
θυσίες μας και τις καρδιές μας ντύνει.
[Κουπλέ 4]
Στην άκρη εκεί της
κάμαρας στο φωτισμένο δέντρο
φέρνουν τα δώρα σε
κουτιά που βάζουνε στο κέντρο,
η αλήθεια
φανερώνεται που η αγάπη φτιάχνει θύμα
μα τούτη η αγάπη
τους κρατά στης ευτυχίας κύμα.
[Ρεφρέν]
Κι αν χάθηκε το
δώρο σου …
2025©G.Tzivras
Η θεατρική μορφή:
Σκηνή
1 — Το διαμέρισμα, νύχτα του Δεκέμβρη
ΑΦΗΓΗΤΗΣ
Μικρή πόλη που στενάζει, κρύα βροχή κι ανέχεια,
δυο νέοι ψάχνουν στα όνειρα της φτώχειας τη συνέχεια,
Χριστούγεννα έρχονται γιορτή, στο κρύο και στο χιόνι
δυο νέοι ζουν με όνειρα, η ελπίδα τους ενώνει.
ΑΝΝΑ
Νίκο, η μέρα μ’ έσφιξε, πέτρα πάνω στα χέρια μας,
μα θέλω δώρο όμορφο να σπάσει τη μιζέρια μας.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ
Στ’ αυτιά του κάτι απ' τα παλιά έρχονται, τον πονάνε,
εκείνη ψάχνει δώρα που να λαμποκοπάνε.
Σκηνή
2 — Η θυσία της Άννας
ΑΝΝΑ (κρατώντας το laptop της)
Συντρόφι των πολλών γραφών μόρφωνες το μυαλό μου,
συγχώρεσέ με που σε δίνω, δεν θάσε πια δικό μου.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ
Το πουλημένο όνειρο βαραίνει την καρδιά της,
μα θέλει ο Νίκος να χαρεί κι ας λιώσει η φτερωσιά της.
Αγόρασε ακουστικά που ήθελε πολύ ο Νίκος
κάτω απ' το κράνος να φορεί, πουν' της ζωής της κρίκος.
Σκηνή
3 — Η θυσία του Νίκου
ΝΙΚΟΣ (με το κράνος του)
Φίλε πιστέ των δρόμων μου, φύλακα στη ζωή μου
κι όμως για εκείνη θ’ αρνηθώ 'σέ και τη μηχανή μου.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ
Πουλάει το κράνος, τον πονά σαν να πουλάει αίμα,
μα θέλει εκείνη να χαρεί με δώρο, όχι ψέμα.
Αγόρασε μικρόφωνο, ήθελε η Άννα τη φωνή της
στο laptop της να γράφει, θάφτιαχνε τη ζωή της.
Σκηνή 4 — Η Ανταλλαγή των Δώρων
(Μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο, θαμπό φως, σιωπή.)
ΑΝΝΑ
Πάρε αυτό το δώρο μου για να χαρείς τον ήχο του
πάνω στο μηχανάκι σου και πέρα από τον τοίχο σου.
ΝΙΚΟΣ
Δώρο σου φέρνω και εγώ να ηχεί κρυστάλλινη η φωνή σου,
μικρόφωνο να τραγουδάς στον υπολογιστή σου.
(Ανοίγουν τα δώρα... Σιωπή. Τα βλέμματα βαραίνουν.)
ΑΝΝΑ
Το laptop Νίκο πούλησα … μα η στιγμή άλλα λέει...
ΝΙΚΟΣ
Κι εγώ το κράνος μου έδωσα, βλέπω... η καρδιά μου κλαίει.
Σκηνή
5 — Το πραγματικό δώρο
ΑΝΝΑ
Το δώρο μένει χρήσιμο κι αγγίζει την καρδιά μου,
αξίζει απ’ όλα πιο πολύ μούφερε τη χαρά μου.
ΝΙΚΟΣ
Τίποτα δεν αξίζει πιο πολύ από τα αισθήματά μας,
θυσίες που μοσχοβολούν στην όμορφη άνοιξη δικιά μας.
ΑΦΗΓΗΤΗΣ
Κι έτσι σε σπίτι φτωχικό, στη χειμωνιά της πόλης τους
δυο νέοι ντύσανε στο φως τη λησμονιά της σχόλης τους,
γιατί το δώρο το ακριβό δίπλα σ' αυτό που μένει
εκείνο είναι που έδωσες για αγάπη που επιμένει.
2025©G.Tzivras
Kommentare
Kommentar veröffentlichen