Η Μπαρουτόπιτά μου

 

Η Μπαρουτόπιτά μου

 

 

Έφτιαξα Μπαρουτόπιτα με στάχτη απ’ τα χαλάσματα

πούβρισκα τρέχοντας στη γη, να διώξω τα φαντάσματα,

στη ζύμη έβαλα καημούς, θανάτους, μοιρολόγια,

κι αντί για λάδι έχυσα τα πιό βαριά μου λόγια.

 

Το φύλλο ζύμωσα καλά με αίμα απ’ τους πολέμους

και τ’ άπλωσα για να ψηθεί σε άγριους ανέμους,

γαρνίρισα την πίτα μου με μίσος κι αδικία

μαύρο πιπέρι έριξα να την σερβίρω κρύα.

 

Στον φούρνο μπήκε κι άναψε με σπίθες από στήθια

που χάσανε το δίκιο τους, σκύψανε στη συνήθεια

κι όταν φουσκώσει η ζύμη της μία κραυγή θε να ακουστεί

που θα τη νιώσουν δυνατοί και δήμιοι στη γη.

 

Δεν είναι γλέντι ούτε φαΐ, όρκο τον λέω φλογισμένο

για ‘κείνον που ποδοπατεί άνθρωπο σκλαβωμένο

κι όταν κοπεί το πρώτο της κομμάτι, η μοιρασιά

θα είναι θύελλα βαριά, φωτιά στην καταχνιά.

 

Σέρβιρα Μπαρουτόπιτα σε όσους μας προδώσαν,

κατάλληλο γι' αυτούς φαΐ για όσα μας εδώσαν

που νιώθοντας τη γεύση της ίσως να καταλάβουν

μοναδικό είν' το φαΐ που τώρα ...θα απολάβουν.

 

2025©G.Tzivras