Ο Ταρτούφος

 

Ο Ταρτούφος
 

Κατά το ομώνυμο έργο του Μολιέρου. 

Από την ποιητική μου συλλογή «ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ»

 
 
 
Με χίλια δυο χαμόγελα πλέκει ο Ταρτούφος ψέματα
κι ολόγυρά του έλκει πολλών αθώων βλέμματα,
για πίστη τάχατες μιλά, για ήθος και αγνότητα,
μα μέσα του άγρια κρύβει μια σκοτεινή οντότητα.
 
Στο σπίτι του Οργκόν γλιστρά σαν φίδι στην αυλή του,
το τάχα αθώο πρόσωπο δεν δείχνει την ψυχή του,
για σωτηρία μιλά που τάζει, μα θέλει μόνο εξουσία
και με πολλά γλυκόλογα ζητάει κυριαρχία.
 
Τους πείθει ότι ο κόσμος του είναι μονάχα εκείνος,
όπου τ' αγκάθια χάθηκαν και η ψυχή του κρίνος,
μα ψέμα η Αλήθεια δεν μπορεί, σηκώνει το κεφάλι
κι ό,τι ήταν σκόνη πονηρή εξανεμίζεται και πάλι.
 
Η μάσκα τοτε πέφτει αργά στο φως της νέας μέρας,
δείχνει μια απαίσια μορφή δουλοπρεπούς ετέρας,
φωνάζει, κλαίει ο Οργκόν που αργά κατάλαβε το ψέμα,
ο «άγιος» που κάποτε είχε πει στα χέρια του είχε αίμα.
 
Τη λύση δίνει ο Βασιλιάς που τον Ταρτούφο τιμωρεί,
η δε καρδιά γνωρίζει πια, πόσο το ψέμα την πονεί,
έτσι ο Μολιέρος θα μας πει με λόγο που φωτίζει,
πως όποιος ψεύτη εμπιστευτεί ο πόνος τον αγγίζει.
 
 

2025©G.Tzivras