Εριννύες

Εριννύες

 

 

Στης νύχτας το υγρό φιλί των Εριννύων ξυπνούν θρήνοι,

άδικοι τρέμουνε βουβοί, η ενοχή τους ντύνει,

στο θρόισμα κάποιων σκιών των Εριννύων κρύβονται ανάσες,

φονιάδες τρέμουνε στο φως μην είν' γι' αυτούς οι κάσες.

 

Πουλιά σωπαίνουνε μπροστά στη φρίκη που Αυτές σκορπούνε

κι όσοι έχουν άδικο βαρύ των Εριννύων τις κραυγές ακούνε,

μπροστά η Αλητώ κοιτά, το βλέμμα της φωτιά θυμίζει

κι η τύψη γίνεται σεισμός που τις καρδιές θερίζει.

 

Η Τισιφόνη την ακολουθεί με αίματα στα χέρια

φέρνει στο φως τις συμφορές, του τρόμου είναι ιέρεια,

μα η πιο σκληρή ’ναι η Μέγαιρα που κλάμα από άχνα βγάζει

κι αντάρα φέρνει στις ψυχές να λιώνουν πριν χαράζει.

 

Τρεις μοίρες μαύρες του Κακού, τρεις δάδες τιμωρίας

που σπέρνουν τρόμο στις καρδιές και πίκρα αγωνίας,

μαύρες φτερούγες σε σκιές γεμάτες είναι μένος

φωνάζουνε στον Άδικο: «Στο χρόνο είσαι χαμένος!»

 

Μα μπρος στο Δίκιο σταματούν εκεί δεν κάνουν βήμα,

γιατί αθώους προσπερνούν και παραβλέπουν θύμα,

μονάχα εκείνον κυνηγούν που σφάλει και το κρύβει,

κάνουν τη νύχτα του βαριά, τη μοίρα να τον στήβει.

 

Όποιος κρυφά παρανομεί η γη δεν τον σηκώνει,

των Εριννύων τ'άλογα τον σέρνουν και παγώνει,

μα όπου ζει το Δίκαιο, δεν κάνουν ούτε βήμα,

μένουν σ' Αβύσσου τη σιωπή σαν βράχοι δίχως σχήμα.

 

Στων Εριννύων τα φτερά βρίσκει ανάσα ο νόμος,

για τον φονιά είναι βαρύς του σφάλματος ο δρόμος,

όπου φανεί το Άδικο των Εριννύων πνοή παγώνει,

μοίρα Του στέλνουν σαν σκοινί και Το σκεπάζει χιόνι.

 

Τρεις φλόγες στο σκοτάδι τους άγρυπνες και βαριές

που δεν ξεχνούν τον ένοχο, όποιες κι αν έχει ευχές

κι έτσι οι Εριννύες κυβερνούν με τύψεις δείχνοντας Αλήθεια,

για Δίκαιους πάντα αδιαφορούν που τους αμοίβουν τη συνήθεια.

 
 
 -----------------------------------------------------------------------------------------
 
Εριννύες / Κείμενο Μελοποίησης
 
[INTRO]
Στων Εριννύων ερχομό ανθρώποι, ίσκιοι παγώνουν
του ανέμου αναστεναγμός, συνείδησες που λιώνουν
 
[VERSE 1 (ΚΟΥΠΛΕ]
Η Αλητώ βαδίζει εμπρός με βλέμμα καταιγίδας
σκορπά τον τρόμο στον φονιά, το τέλος της ελπίδας.
Η Τισιφόνη παρακεί τη γκρίζα μνήμη σχίζει
κι ο άδικος αίφνης σιωπά, δεν ωφελεί που βρίζει.
 
[PRE-CHORUS]
Η Μέγαιρα χασκογελά, λέει ο ουρανός σκοτώνει,
κλείνει ένας κύκλος του φωτός που τον σκεπάζει χιόνι.
 
[CHORUS (ΡΕΦΡΕΝ)]
Τρεις Εριννύες κυβερνούν το σφάλμα και τη μοίρα
κι όπου φανεί το άδικο βγαίνουν ξανά στη γύρα.
Δεν έχει δρόμο ο ένοχος, δεν έχει άλλη λύση,
το βήμα τους θα τονε βρει πριν καν το φως μυτίσει.
 
[VERSE 2 (ΚΟΥΠΛΕ)]
Τρεις δάδες μέσα στη σκιά βαριές μα ακούραστες γυρνούν
κι όσοι τις αντικρίσουνε φοβούνται αυτό που καρτερούν
Ο δολοφόνος κι αν κρυφτεί το χάραμα τον βρίσκει,
η νύχτα του στιγμές μετρά που φεύγει μένουν ίσκιοι.
 
[PRE-CHORUS]
Που η γη γυρνά αντίλαλος πως τίποτα δεν σβήνει,
νόμος του σκότους δεν μπορεί συγχώρεση να δίνει.
 
[CHORUS]
Τρεις Εριννύες κυβερνούν το σφάλμα και τη μοίρα
κι όπου φανεί το άδικο βγαίνουν ξανά στη γύρα.
Δεν έχει δρόμο ο ένοχος, δεν έχει άλλη λύση,
το βήμα τους θα τονε βρει πριν καν το φως μυτίσει.
 
[BRIDGE]
Στων άστρων κάπως τη φθορά το κρίμα μεγαλώνει
κι όποιος το φως θα φοβηθεί τύψεις του θα πληρώνει.
 
[OUTRO]
Τρεις Εριννύες σκοτεινές · αγρύπνιες πάντα έχουν
κι όπου φυτρώνει το Κακό με χίλιες πίκρες βρέχουν.

2025©G.Tzivras