«ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ»

«ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ»
 
 

Ποιητικός αντίλαλος στο ομώνυμο μιούζικαλ του Άνταμ Κύττελ, βασισμένο στη νουβέλλα της Ελισάβετ Σπένσερ, στη μαγευτική παράσταση της Λυρικής Σκηνής του Γκελζενκίρχεν 19.12.2025. Από την ποιητική μου συλλογή «ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ»

 
 
Στη Φλωρεντία φτάνουνε μητέρα με την κόρη της,
βαριά η καρδιά με ίχνη σκέψης πιεστικής, αφόρητης,
η Κλάρα νέα κι εύθραυστη, το βλέμμα της σαν την αυγή,
πληγή το μυστικό της, της εμποδίζει τη φωνή.
 
Η Μάργκαρετ, η μάνα της, το γέλιο έχει σφιγμένο,
κάποιες αλήθειες της κρυφές σ' ένα ντουλάπι φυλαγμένο,
στην πιάτσα φως κυλά σαν τάμα, σαν σε κρίση,
ο κόσμος μοιάζει να ρωτά ποιός θέλει να μιλήσει.
 
Στη σύμπτωση ο Φαμπρίτσιο δεν βάζει υποψία,
μπροστά στην Κλάρα στέκεται σαν σ' άγια συμφωνία
με το τραγούδι του έρωτα που δεν γνωρίζει όρια
με την αλήθεια σιωπηλή, σκιά παραμεθόρια.
 
Η Κλάρα χαίρεται το φως, χάνεται μες στο χρόνο,
μάνας ο νους στο παρελθόν πούναι πικρό και μόνο,
που κόρη δεν μεγάλωσε όπως τα άλλα τα παιδιά
τραύμα που κουβαλάει κι αυτή μες στην καρδιά.
 
Η Μάργκαρετ φοβάται πια πως αν η αλήθεια μαθευτεί,
ο κόσμος θα τη δει αλλιώς και θα την απορρίψει εκεί,
ο δε πατέρας του Φαμπρίτσιο, άντρας με μέτρο και τιμή
ζητώντας λόγια καθαρά υψώνει αληθινή φωνή.
 
Μα κι ο έρωτας ζητά να ζει χωρίς δεσμά και ψέμα
σε κοινωνία αυστηρή πούχει γυμνό το βλέμμα,
η Κλάρα θέλει να αγαπά, να δώσει ό,τι έχει,
ενώ η μάνα της παλεύει με τύψεις, δεν αντέχει.
 
Το φως αλλάζει στην πλατεία έτσι που κρίνεται η ψυχή
ό,τι αρνήθηκε η Μάργκαρετ καλείται πια να πει,
σπαρακτική η αλήθεια βγαίνει χωρίς στολίδι και γυμνή,
παγώνει γύρω ο κόσμος για λίγο στη στιγμή.
 
Μα ο Φαμπρίτσιο δε φεύγει, μένει και δεν διστάζει,
αφού η αγάπη δεν ρωτά, τι η μοίρα της χαράζει,
η Κλάρα στέκετσι ορθή, γυναίκα είναι όχι παιδί,
το φως πλατιά την αγκαλιάζει μια νέα λέξη έχει βρει.
 
Μαθαίνει η μάνα επιτέλους το πως δεν σώζεις με σιωπή,
μα με το θάρρος δέχεσαι ό,τι η ζωή σου πει,
στην πιάτσα μένει μόνο φως, δεν είν' απάντηση ευθύνης,
μα σαν ερώτημα βαθύ, σαν πράξη εμπιστοσύνης.
 
Γιατί η αγάπη δεν ζητάει πολλά και τελειότητα καμιά,
μα μια ψυχή που να τολμά, να ζει με αλήθεια και φωτιά.

2025©G.Tzivras