Στην ανείπωτη λύπη μας

 

Στην ανείπωτη λύπη μας
,(Τέλος Γενάρη.gr -2026)

…, που ακούγεται  στην πλατφόρμα HearThis: Στην ανείπωτη λύπη μας 

ή:  https://hearthis.at/gerasimos-tzivras-phd/697be4016f2b3/                                    από την ποιητική μου συλλογή "ΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ"

 
 
Στης νύχτας την ανάσα σβήσανε
στα Τρίκαλα πέντε ψυχές,
έκρηξη μέσα στη σιωπή,
πέντε μανούλες έκανε φωτιές.
 
Στου μόχθου πήγαν τη δουλειά,
μα σπίτι δεν γυρίσανε,
οι τοίχοι που άκουσαν
επάγωσαν, ριγίσανε.
 
Και πριν στεγνώσει η φωνή,
πριν κλάψει η γη βαριά,
εφτά παιδιά στον δρόμο τους
χάσανε αίφνης το Μετά.
 
Φανέλα είχαν φυλαχτό,
η ομάδα τους στον ώμο τους,
της φύσης νόμος δικαστής
που έκοψε τον δρόμο τους.
 
Δυο συμφορές απανωτές,
καρφιά μες στην καρδιά μας,
μας έγιναν στο δρόμο μας
εφιάλτες στα όνειρά μας.
 
Η χώρα στέκεται βουβή
με μνήμη φορτωμένη,
με όνομα που δεν χωρά
σε κάλπες ξεχασμένη.
 
Ας γίνει η μνήμη χρέος μας,
ο πόνος μας ποτέ συνήθεια,
δεν την αντέχουμε τόσο βαριά,
αβάσταχτη, πικρή αλήθεια.
 

2026©G.Tzivras

 
                                    Μελοποιημένο κείμενο με AI / Suno
 
 

          Lyrics:

 
 

[Intro]

[Atmospheric cello and slow, heavy drum hits]

 

[Verse 1]

Στης νύχτας την ανάσα σβήσανε

στα Τρίκαλα πέντε ψυχές,

έκρηξη μέσα στη σιωπή

πέντε μανούλες έκανε φωτιές,

στου μόχθου πήγαν τη δουλειά,

μα σπίτι δεν γυρίσανε,

οι τοίχοι που άκουσαν φωνές

επάγωσαν, ριγίσανε.

 

[Verse 2]

Και πριν στεγνώσει η φωνή,

πριν κλάψει η γη βαριά

εφτά παιδιά στον δρόμο τους

χάσανε αίφνης το Μετά,

φανέλα είχαν φυλαχτό,

η ομάδα τους στον ώμο τους,

της φύσης νόμος δικαστής

που έκοψε τον δρόμο τους.

 

[Chorus]

[Powerful, crying vocals]

Δυο συμφορές απανωτές,

καρφιά μες στην καρδιά μας

μας έγιναν στο δρόμο μας

εφιάλτες στα όνειρά μας,

η χώρα στέκεται βουβή

με μνήμη φορτωμένη

με όνομα που δεν χωρά

σε κάλπες ξεχασμένη.

 

[Bridge]

[Music strips back to a lone violin]

Ας γίνει η μνήμη χρέος μας,

ο πόνος μας ποτέ συνήθεια,

δεν την αντέχουμε τόσο πικρή...

[Slight pause]

...αβάσταχτη αλήθεια.

 

[Final Chorus]

[Full intensity, orchestral swell]

Η χώρα στέκεται βουβή

με μνήμη φορτωμένη

με όνομα που δεν χωρά

σε κάλπες ξεχασμένη,

ας γίνει η μνήμη χρέος μας,

ο πόνος μας ποτέ συνήθεια!

 

[Outro]

[Slow fading cello notes]

[End]