Ψυχοσάββατο

 

Ψυχοσάββατο

Στο σημερινό πρώτο μέγα Ψυχισάββατο της Ινδίκτου, που βιντεομελοποίησα με ΑΙ (Suno, Dalle-3, Movavi) και ακούγεται/ βλέπεται στο ΥΤ-Κανάλι μου εδώ: https://youtu.be/Vokkm-0fAsQ 

 

Στα μνήματα στη σιγαλιά ψίθυρος μια καμπάνα

δάκρυ που στάζει ο ουρανός στου χρόνου την αλάνα,

ονόματα που ψάλλονται στου Ιερού το δώμα

γίνονται άστρα μυστικά στου Ουρανού το σώμα.

 

Η μνήμη δυνατός δεσμός που δένει τους χαμένους,

μια φλέβα που επικοινωνεί με κόσμους φωτισμένους,

δεν είναι ο θάνατος σιωπή, μα τρόπος μιας μετάβασης,

μια πύλη που ο άνθρωπος μύστης μιας γίνεται ανάβασης.

 

Στα κόλυβα γεύση ζωής, σιτάρι και λιβάνι

κι η μνήμη σαν θυμίαμα στου ονείρου το ντιβάνι,

ένδυμα που το χτύπησε του χρόνου κάποιο βόλι

‘κει που η ψυχή γυμνή στου Αγνώστου πέταξε περβόλι.

 

Σαββάτου ψυχομνήμονου βαριά γλυκιά η ώρα

ανοίγει δρόμο η προσευχή στης γης την κάθε χώρα,

στου Ψυχοσάββατου τη γη σπέρνουμε λίγο στάρι

τα ερωτηματικά που έρχονται κάνουμε μαξιλάρι.

 

Χώρα που ζει στη λησμονιά, δεν κλαίει, δεν δακρύζει,

ο χρόνος δεν ματώνει πια, ξέχασε να δωρίζει,

ποιός είναι ο άνθρωπος λοιπόν, σκιά ή υπόσχεσή του,

κερί που σβήνει ο άνεμος, στάχτη στη θύμησή του.

 

Πατέρες, Μάνες, αδελφοί, φίλοι αγαπημένοι,

σε φως αχειροποίητο μένουν δικαιωμένοι

κι αν όλα ρέουν προς το μηδέν σαν κύμα που πεθαίνει,

ποιός σπέρνει άρα στο κενό ελπίδα που ανασταίνει;

 

Όλοι κρατούμε στη σιωπή ένα κερί αναμμένο

σαν νήμα που ενώνει γη με σύμπαν φωτισμένο,

σ’ ένα καθρέφτη ο θάνατος μας δείχνει την αρχή μας

κι η γέννηση μια ανάμνηση απ’ την καταγωγή μας.

 

Αν είναι ο θάνατος σπορά σε χώμα σκοτισμένο,

η Ανάσταση σκορπίζει φως, στάχυ ευλογημένο

κι όταν στεκόμαστε βουβοί μπροστά σ’ ένα μυστήριο,

τις απαντήσεις ψάχνουμε μαζί και μακρινό κριτίριο.

 

Δεν κλαίει Σήμερα η καρδιά, μα ξέρει και να ελπίζει,

κάθε ψυχή στον Ουρανό αιώνια είναι και ανθίζει

και κάθε όνομα που ηχεί σε δίσκο μνημοσύνης

γίνεται ρήγμα φωτεινό μες στην καρδιά της λησμοσύνης.     

2026©G.Tzivras