Νερό, η Ψυχή της Ζωής μας

 

Νερό, η Ψυχή της Ζωής μας
 
Στη σημερινή παγόσμια ημέρα του Νερού σε τρεις γλώσσσες (gr-en-de) το ποίημα συμμετοχής μου
στο P A N O R A M A F E S T I V A L 2025 του Writers International Capital Foundation
 
 

Μικρός είναι ο χρόνος από εκείνη τη στιγμή
που βρέθηκα από σύμπτωση (;) εις τον πλανήτη γη,
μα όπως το κλίμα άλλαξε είναι σα νάχω ζήσει
χρόνια πολλά, κάποιων δεινών να έχω επιζήσει.
 
Και από τότε που είχαμε άφθονο γάργαρο νερό
σε κάποιες χώρες άνθρωποι δεν τόχουν τώρα καθαρό,
κάποιοι δε και καθόλου, οι ειδήμονες φωνάζουν:
«Άρχισε μόλις το κακό!» ...κι όλοι αναστενάζουν.
 
Στις πολιτείες του νερού πολλοί οι Δήμοι στην Ελλάδα
σε έκτακτη ανάγκη τους και η τελευταία αγελάδα
σε λειψυδρία γης βελάζει, νερό δεν έχει για να πιεί
να κατεβάσει γάλα για κάποιο αδύναμο παιδί.
 
Οι βροχοπτώσεις σπάνιες, ψηλές θερμοκρασίες,
πολλοί οι τουρίστες τελικά, τέλειωσαν οι υγρασίες
δραματικά αδειάσανε οι υδροταμιευτήρες
Έλληνες στέκονται μπροστά σε άνυδρους νιπτήρες.
 
Όταν εγώ επρότεινα την αφαλάτωση για λύση
μου λέγαν πως θα ακρίβαινε το πόσιμο νερό,
«-Μα θάτανε αδέλφια μου η αστήρευτή μας βρύση
που έτσι θα ξεφεύγαμε της λειψυδρίας βρόγχο φοβερό!»
 
Έπεσα σε περισυλλογή έκπληκτος γιός της Φύσης
«χιλιάδες» χρόνια πέρασαν στο λίγο χρόνο που εγώ ζω,
παιδί μου και εγγόνι μου άραγε τι θα ζήσεις
έτσι που διαγράφεται το μέλλον σου απειλητικό;
 
Καιρός να παραγκωνιστούν οι αντιπαραθέσεις
πολιτικές φανατικών σε φρούδες λάθος θέσεις,
να εργαστούμε όλοι μαζί στα περιθώρια ήδη τα στενά
σύντομα αλλιώς θα κάμουμε τα Τωρινά Στερνά!

 ----------------------------------------------------------------------
 

Water, the Soul of οur Life

 

My time is short since that day of chance(?)

as I found myself on Earth, this fleeting dance

and as the climate shifted, I’ ve lived it seems

a thousand years, surviving broken dreams.

 

Once we had water streams so pure, so free, so clear,

now, many nations live in drought and bitter fear,

for some no water flows, they cry and plead:

"The worst has just begun!" … we all concede.

 

In Greece, the towns of water once stood tall,

but now they face an urgent and desperate call,

the cows in thirst bemoan a barren land,

their milk doesn't flow forth to help a child withstand.

 

Rare are the rains, and high the sun’s fierce glow,

tourists abound, yet moisture seems to go,

reservoirs get dry, their waters disappear,

Greeks now stand by their sinks with droughts severe.

 

I` ve proposed the desired desalination’s grace

but they scoffed, “It’s costly! How can we it embrace?”

“But brothers, it could be our endless stream,

a way to break this drought’s horrific scheme!”

 

I’m a Nature’s child in thought and wonder steeped,

“Thousands” of years it feels are gone yet little I’ve reaped,

Oh child of mine and grandchild yet to be,

what threats await in your uncertain sea?

 

Now is high time to cast aside every boring debate,

to end politicians' disputes before it is too late,

together work within these narrow bound

or our today gets to become our final round!

 
 
 ---------------------------------------------------------------------------------
Wasser, die Seele unseres Lebens
 
 
Die Zeit ist kurz, die mir auf Erde gewesen blieb
seit ich zur Erde kam - ob der Zufall es schrieb (?),
das Klima wandelt sich, die Jahre verstreichen,
als hätt' ich erlebt tausende Jahre, die schnell erbleichen.
 
Einst sprudelte überall Wasser rein und klar,
heute fehlt es vielen – gar nicht wunderbar!
In Ländern, wo Menschen verzweifelt Wasser gießen,
beginnt das Übel und viele Warnungen sprießen.
 
In manchen Griechenlands Städten, wird es ohne Wasser regiert
und ängstlich zeigt die letzte Kuh, dass es sie rührt
ohne Tropfen zum Trinken, verzweifelt sie blökt,
keine Milch mehr fließt, wo ein Kind sie braucht und mögt.
 
Das Regen bleibt aus, während die Hitze steigt,
Touristen überall, die Trockenheit mit sich herbeischleicht,
die Stauseen schwinden, die Brunnen versicken,
und Griechen am Waschbecken traurig sich blicken.
 
Ich schlug vor das Entsalzen, das Problem zu beheben,
doch sagten sie, das würde das Wasser verteuern im Leben.
„Doch es wär' unsere Quelle, unerschöpflich und rein,
die uns vom Würgegriff der Dürre befreit, groß sowie klein.“
 
Erschüttert denke ich, denn ich bin ein Kind der Natur,
als wären „Tausende Jahre vergangen, wo bleibt die Spur?
Mein Kind, was wirst du erleben, mein Enkel, wie's endet,
wenn sich die Zukunft so dunkel grausam wendet?“
 
Es ist an der Zeit, den überflüssigen Streit zu entweichen,
die Politik muss falschgesetzte Wege streichen,
gemeinsam jetzt handeln, bevor es verglimmt,
sonst machen wir das Heute zum letzten Tag bestimmt!

2024©G.Tzivras