Η Σφαγή της Χίου

 

 

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ

Στη σημερινή 204η Επέτειο της φοβερής Σφαγής, από την ποιητική μου συλλογή "ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ, στο Τότε, στο Μετά, στο Τώρα" Εκδόσεις Κούρος         ... και που εδώ απαγγέλω:  https://youtu.be/DV45Uatb9dM

 

 

Χιλιάδες Χιώτες ξαφνικά τριάντα του Μαρτίου

μόλις ο χρόνος έκλεισε της Επανάστασης Ελληνικής,

αυτής πολύ αιματηρής

δύσκολου ακόμα βίου,

που Οθωμανοί τους έσφαξαν εις το νησί της Χίου.

Είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός,

ολόκληρος και σύσσωμος λαός

Οθωμανούς επολιόρκησε

στο Κάστρο έκλεισε, εξόρκισε

κι έτσι που τους απώθησε

τον Μεγαλοσουλτάνο εξόργισε,

που έστειλε στόλο και στρατό,

κάποιοι απ'αυτους με το στανιό

θανατηφόρο ριμαδιό

αίμα ζεστό ελληνικό να τρέχει

και η Μάνα Ελλάδα στο Θεό

παιδιά της που στην προσευχή Της έχει

με δάκρυα πόνου, συμφοράς

τα ιμάτια της βρέχει

κείνης της μαύρης δυστυχιάς.

Το αίμα βρήκε το νησί μες στην ευημερία του

με εμπόριο της μαστίχας του

αίφνης στη δυστυχία του

έχασε καθε γεύση

που είχε συσσωρεύσει

της τελευταίας ψίχας του.

Ξεπέρναγε τις εκατό

η Χίος χιλιάδες πληθυσμό,

απόδειξη πως δούλευαν σε πρόοδο και χαρά

και ούτε το φαντάζονταν, πως θάρθει συμφορά,

όμως του άρχοντα Πασά

Βαχίτ σκληρού, του  τουρκαλά,

που είδε την εξέγερση

γέμισε η μαύρη του καρδιά

θυμό βαρύ, να κόψει κάθε έγερση

χιώτικου κεφαλιού αποκοτιά.

Μα πως ν' αντέξουν στο νησί

που Τούρκοι κι άλλοι Οθωμανοί

βιαιοπραγούσαν κι ατιμωρητί

σκοτώνοντας, βιάζοντας,

αθώους κατοίκους βάζοντας

στην Κόλαση ενός ζυγού

καθημερνού και φοβερού;

Μ' από τη μια η ολιγωρία των τότε κυβερνούντων

και από την άλλη η διχόνοια του πληθυσμού ηγούντων

Μπουρνιά και Λογοθέτη

ωσάν τον καταπέλτη

ξεγύμνωσαν τους μαχητές,

που αν και οι γενναίες τους ψυχές

στο Πάνθεον των ηρώων βγήκανε,

τα σώματα τους σκορπισμένα εκεί

σε γη Ελληνική ηρωική…

Μηδέ σε τάφους μπήκανε.

Η Χίος ανατολικό νησί και δίπλα στην Τουρκία

έμεινε μόνη στο θυμό

τον οθωμανικό

εύκολη ήταν λία.

Ο στόλος εκατέπλεε, εφτά χιλιάδες ξέβραζε,

που χωρίς έλεγχο κι αντίσταση

εβιαιοπραγούσαν στη φοβερή περίσταση

η Χίος που εχάνονταν μέσα στο αίμα έβραζε,

ο Τούρκος την ψυχή της έβγαζε.

Σαράντα χιλιάδες ήταν βάλε και

που έγραψες τότε καημέ

δια μιας να αφανίζονται,

παιδιά μηδέ τριών χρονών

με τους αρσενικούς των δώδεκα και πάνω

τις δε γυναίκες των σαράντα κι άνω

σφαγιάζονται, σφραγίζονται

στην αγκαλιά των πόνων

αιώνια λύπη αιώνων.

Απ'τις πολλές χιλιάδες των Χιωτών

άνω χιλιάδων εκατόν

λιγότεροι από δύο μείνανε

στη μοίρα αφεθήκανε

μιας ματωμένης γης,

ξαναγενούν της προκοπής.

 

Με βουρκωμένους οφθαλμούς

είδε η Ευρώπη τους σφαγμούς

και οι πολλοί Φιλέλληνες,

να αισθάνονται σαν Ελληνες.

 

Ο Ντελακρουά θα ζωγραφίσει

της φοβερής σφαγής τη φύση

πίνακας τέλειος θαυμαστός,

πούναι σε όλους μας γνωστός.

 

Όμως το κρίμα δεν θα ξεχαστεί,

περάσει ατιμωρητί,

απ’ τα Ψαρά οι Κανάρης, Πιπίνος ο Υδραίος

δεν άφησαν το γεγονός έτσι χαθεί ματαίως.

 

Στις έξη του Ιούνη και νυχτός,

που Μπαϊράμ γιορτάζανε Τούρκος μαζι κι Οθωμανός

διαλύθηκαν παταγωδώς

που το πυρπολικό του

γάτζωσε ο Κανάρης το δικό του

στη ναυαρχίδα που ήτανε λαμπρή και φωτισμένη

κάνει λαμπαδιασμένη

μέσα της όλοι κολασμένοι

στην έκρηξη χαμένοι.

 

Και στα πολλά τα χρόνια σου

σε πόνους και σε χιόνια σου

Μάνα Ελλάδα δεν ξεχνάς,

δεν σε σκοτώνουν, δεν γερνάς

κι μεις να σου φωναζουμε: “ΕΧΕΙΣ ΕΜΑΣ!”