Για τον πιλότο ...χωρίς ανάσα

Για τον πιλότο ...χωρίς ανάσα

Στον αδικοχαμένο 34χρονο πιλότο. Από την ποιητική μου συλλογή "Τα κάποτε Επίκαιρα" που μελοποίησα με διαταγές μου (prompts) στην ΑΙ (Suno) και που ακούγεται στις πλατφόρμες του Distrokid:   https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/----

 

Των βράχων τα βαθιά σπλάχνα προσπέρασε μονάχος,
με φως μικρό μετά τον φράχτη, είπε δεν είχε άγχος,
σπηλιά να μοιάζει με γκρεμό, με στόμα που ρουφάει,
που της ζητήσει επιστροφή, δεν την ξαναζητάει.
 
Τα ρεύματα τον παίρνουνε σαν χέρια θυμωμένα
και κάθε μέτρο πιο βαθιά στο νου του έχει ένα,
να ξαναδεί πάλι το φως με μάτι που δακρύζει,
ο κόσμος όλος μακρινός αργά στριφογυρίζει.
 
Μες στο πηγάδι του γκρεμού δεν έχει πια επιστροφή,
η θάλασσα κρατά σφιχτά την τελευταία του πνοή
να βλέπει τον βυθό γυμνό χωρίς να υπάρχει πάνω,
γράφει στης Άβυσσου αγκαλιά ένα στερνό του πλάνο.
 
Το σώμα λέει πως κολυμπά στου βάθους την αγκάλη
μα ο ήχος σβήνει ξαφνικά σαν λέξη δίχως άλλη,
κουνάει τα χέρια να σωθεί, αισθάνεται το κρύο,
"... τον καταπίνει η θάλασσα!..." θα γράψει ένα βιβλίο.
 
Η κάμερα στο κράνος του γράφει που ο κόσμος θε να δει,
σαν κάθε κάμερα κρατεί μέχρι το τέλος τη σιωπή,
η ανάσα του μαύρη σκιά που χάνεται στο βάθος,
εκεί που ο χρόνος σταματά, που σπρώχνει εκεί το λάθος.
 
Μες στο πηγάδι του γκρεμού δεν έχει πια επιστροφή,
η θάλασσα κρατά σφιχτά την τελευταία του πνοή,
να βλέπει τον βυθό γυμνό χωρίς να υπάρχει πάνω,
γράφει στης Άβυσσου αγκαλιά ένα στερνό του πλάνο.
 
"-Μη κατεβαίνεις πιο βαθιά!"
Φωνή της μάνας του μιλά
"-Εκεί που πας δεν έχει φως
και δεν υπάρχει γυρισμός!"
 
Το παλικάρι σβήνει στο νερό μες στης ρουφήχτρας τη βουή
σαν άμμος που διαλύεται στης Άβυσσου βαθιά σιωπή…
 
 

2026©G.Tzivras