Τότε στο Τσέρνομπιλ

Τότε στο Τσέρνομπιλ
 

Από την ποιητική μου συλλογή «Τα κάποτε Επίκαιρα» … πριν 40 χρόνια, που ακούγεται εδώ: https://gerasimostzivras.bandcamp.com/track/--14 

 
Στ' Απρίλη τη γλυκιά βραδιά που όλα ησυχάζαν,
'κεί στη μονάδα τέσσερα μια δοκιμή ετοιμάζαν,
ο αντιδραστήρας RBMK, των Σοβιέτ καμάρι,
έκρυβε μυστικά επικίνδυνα στο μαύρο του συρτάρι.
 
Τοπτούνοφ ο νέος χειριστής 'κεί δίπλα καθισμένος
απ' τον Ντιάτλοφ τον σκληρό ήτανε πιεσμένος.
«-Ρίξε αμέσως την ισχύ!» η διαταγή του αντηχεί
μα η πτώση ήταν απότομη, γρήγορη, ξαφνική.
 
Εις τα διακόσια μεγαβάτ η ισχύς σταθεροποιήθηκε
όταν μοιραία η δοκιμή τότε εσυμφωνήθηκε,
όλα καλά φανήκανε, η ώρα είχε 'ρθεί
που το κουμπί της μηχανής θα έπρεπε να πατηθεί.
 
Μα η άκρη από γραφίτη τους που οι ράβδοι για έλεγχο είχαν
αντί να σβήσει τη φωτιά έτσι καθώς εξείχαν
την φούντωσαν σε έκρηξη που αντί για φρένο γκάζι
είχε πατήσει ο ελεγκτής μες στο θολό του χάζι.
 
Δύο εκρήξεις φοβερές εσκίσανε τον ουρανό
σκορπώντας όλεθρο παντού, μαύρο θανατικό
που ο πυρήνας άνοιξε, τινάχτηκε η οροφή
η ραδιενέργεια αόρατη, μία απαίσια απειλή.
 
Στο Πρίπιατ, πόλη-όνειρο, είπαν δεν τόξερε κανείς
που σιωπηλά ο θάνατος έκοβε νήματα ζωής,
παιδιά σ' αλάνες παίζανε, μανάδες βόλτα βγαίναν
στη Μόσχα ηγέτες βλοσυροί, το μυστικό τους δέναν.
 
Και πυροσβέστες ήρωες μες στη φωτιά ορμούσαν
χωρίς στολή απροστάτευτοι, το αδύνατο ζητούσαν,
μαζί τους και ο Τοπτούνοφ, το δέρμα του καμμένο,
θύματα όλοι ψέματος έτσι κακοστημένο.
 
Στη Βιέννη ο Λεγκάσοφ ύστερα λέει αλήθεια τη μισή,
«-Ανθρώπινο λάθος φταίει», τρεμάμενη έχει τη φωνή
με μια συνείδηση που φέρνει βάρος πολυ βαρύ,
έτσι δυο χρόνια έπειτα τη ζωή του παίρνει με σχοινί.
 
Κασέτες πίσω του άφησε, για αλήθεια να μιλήσουν,
για των Σοβιέτ τα ψέματα που θέλανε να κρύψουν,
για λανθασμένο σχεδιασμό που ήξεραν από παλιά,
μα τονε διαφήμιζαν τόσο εγωιστικά.
 
Καταδικάστηκαν έξι αθώοι σε φυλακή σκληρή,
για να σωθεί Σοβιετίας γόητρο που ήδη είχε χαθεί...
Χρόνια μετά ο Στάινμπεργκ αλήθεια έφερε στο φως
δικαιώνοντας έτσι νεκρούς πούχαν θαφτεί εντός.
 
Σήμερα το Τσερνόμπιλ τόπος είναι σιωπής,
μνημείο του εγωισμού, ανθρώπινης ντροπής,
είναι ένα μάθημα πικρό για  μέλλον όποτε έρχεται,
πως η αλήθεια φαίνεται, μένει και δεν παρέρχεται,
... όσο κι αν δεν αντέχεται.
 

2026©G.Tzivras