Μεσολόγγι, στα Μονοπάτια της Μνήμης
Μεσολόγγι, στα Μονοπάτια της Μνήμης
Στα μονοπάτια του Μεσολογγιού, κείνα της μνήμης
περπατώ,που αίμα ηρώων στης γης τα δειλινά ανθοβόλησε εδώ,
στων κάστρων τα στενά ακούω να αντηχούν σπαθιά
σαν οι ψυχές να πολεμούν όρθιες και εξουθενωτικά.
Εκεί που οι πέτρες έβγαλαν μια διαπεραστική φωνήκι ο άνεμος παντού διασκόρπιζε τη λέξη
«Ελευθερία»
ιερή,
εκεί το Μεσολόγγι ακόμα πολεμάει, στα μάτια των νερών του
φωτιά να καθρεφτίζεται και ίσκιοι των νεκρών του.
Ακούω παράπονο πικρό, μιας μάνας τον βαθύ λυγμό,
μικρών παιδιών το κλάμα, πολιορκημένων στεναγμό,
στα τείχη γύρω πατεράδες στέκουνε και κοιτούν βουβά,
φυλάνε εκεί της δόξας μέρη με λαμπερή ματιά.
Πικρόχολος λόγος τους θανάτου να στάζει ιδανικά,
βαριές οι ανάσες τους αγκομαχούν, μάνας Ελλάδας αερικά
κι από τις φλόγες ξεπηδούν μαχόμενα ηρωικά κορμιά,
που ιστορίες λένε της τιμής, λόγια δεν έχουνε πολλά.
Ήρωες που αντιστάθηκαν με αβάσταχτο πόνο και
καημό,άσβεστο
φέρανε ένα φως, στη θύμηση αιώνιο σεβασμό,
το αίμα τους τότε ποταμός, στο πένθος τώρα περιστέρι
κι από το μαύρο του καπνού τους γεννήθηκε ένα αστέρι.
Στων βάλτων τη βαριά σιγή αντίλαλος αγάπης ξαγρυπνά,λάβαρο Ελλάδας
κυματίζει σε ουρανό που σύννεφα έχει
γαλανά,
το Μεσολόγγι ερρίζωσε γερά στη δόξα και στη λύπη,
σπαθί
κρατάει αγέρωχο που η δόξα δεν του λείπει.
Το χρέος δεν ξεχνιέται
εδώ· με κάθε ηρώων αναπνοήξαναγεννιέται ένας φρουρός με νέα στα χείλη προσευχή
και λέει ο χρόνος στους νεκρούς: «Δεν
είστε ξεχαμένοι,
γίνατε άστρο φωτεινό που η δόξα του αιώνια μένει!».
2025©G.Tzivras
Στα μονοπάτια του Μεσολογγιού, κείνα της μνήμης
περπατώ,
που αίμα ηρώων στης γης τα δειλινά ανθοβόλησε εδώ,
στων κάστρων τα στενά ακούω να αντηχούν σπαθιά
σαν οι ψυχές να πολεμούν όρθιες και εξουθενωτικά.
στων κάστρων τα στενά ακούω να αντηχούν σπαθιά
σαν οι ψυχές να πολεμούν όρθιες και εξουθενωτικά.
Εκεί που οι πέτρες έβγαλαν μια διαπεραστική φωνή
κι ο άνεμος παντού διασκόρπιζε τη λέξη
«Ελευθερία»
ιερή,
εκεί το Μεσολόγγι ακόμα πολεμάει, στα μάτια των νερών του
φωτιά να καθρεφτίζεται και ίσκιοι των νεκρών του.
εκεί το Μεσολόγγι ακόμα πολεμάει, στα μάτια των νερών του
φωτιά να καθρεφτίζεται και ίσκιοι των νεκρών του.
Ακούω παράπονο πικρό, μιας μάνας τον βαθύ λυγμό,
μικρών παιδιών το κλάμα, πολιορκημένων στεναγμό,
στα τείχη γύρω πατεράδες στέκουνε και κοιτούν βουβά,
φυλάνε εκεί της δόξας μέρη με λαμπερή ματιά.
Πικρόχολος λόγος τους θανάτου να στάζει ιδανικά,
βαριές οι ανάσες τους αγκομαχούν, μάνας Ελλάδας αερικά
κι από τις φλόγες ξεπηδούν μαχόμενα ηρωικά κορμιά,
που ιστορίες λένε της τιμής, λόγια δεν έχουνε πολλά.
Ήρωες που αντιστάθηκαν με αβάσταχτο πόνο και
καημό,
άσβεστο
φέρανε ένα φως, στη θύμηση αιώνιο σεβασμό,
το αίμα τους τότε ποταμός, στο πένθος τώρα περιστέρι
κι από το μαύρο του καπνού τους γεννήθηκε ένα αστέρι.
το αίμα τους τότε ποταμός, στο πένθος τώρα περιστέρι
κι από το μαύρο του καπνού τους γεννήθηκε ένα αστέρι.
Στων βάλτων τη βαριά σιγή αντίλαλος αγάπης ξαγρυπνά,
λάβαρο Ελλάδας
κυματίζει σε ουρανό που σύννεφα έχει
γαλανά,
το Μεσολόγγι ερρίζωσε γερά στη δόξα και στη λύπη,
σπαθί κρατάει αγέρωχο που η δόξα δεν του λείπει.
το Μεσολόγγι ερρίζωσε γερά στη δόξα και στη λύπη,
σπαθί κρατάει αγέρωχο που η δόξα δεν του λείπει.
Το χρέος δεν ξεχνιέται
εδώ· με κάθε ηρώων αναπνοή
ξαναγεννιέται ένας φρουρός με νέα στα χείλη προσευχή
και λέει ο χρόνος στους νεκρούς: «Δεν είστε ξεχαμένοι,
γίνατε άστρο φωτεινό που η δόξα του αιώνια μένει!».
και λέει ο χρόνος στους νεκρούς: «Δεν είστε ξεχαμένοι,
γίνατε άστρο φωτεινό που η δόξα του αιώνια μένει!».
2025©G.Tzivras
Kommentare
Kommentar veröffentlichen