1974: Σαραντάστιχη Μνήμη Φωτός

1974: Σαραντάστιχη Μνήμη Φωτός

Ένα οπτικοποιημένο μου ποίημά 40 στίχων, αφιερωμένο στη Μνήμη και στην Τιμή των Αγνοουμένων της Κύρου του 1974.

Το έργο αυτό, που μελοποίησα με διαταγές μου (prompts) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno, Gemini, Movavi, Clideo) αποτελεί μέρος του ποιήματός μου «1974: Σαραντάστιχη Μνήμη Φωτός», που τιμήθηκε με το Τιμητικό Δίπλωμα «ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ» από τη Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών & Καλλιτεχνών (Δ.Ε.Ε.Λ.) και την Ένωση Κυπρίων Ελλάδος, στον Πανελλήνιο διαγωνισμό Ποίησης (Αθήνα, 2026).

Μέσα από την τέχνη, τον λόγο και τη δημιουργία, κρατάμε ζωντανή την Ιστορική Μνήμη και την Εθνική μας Συνείδηση.

Hashtags

#Κύπρος1974 #ΑγνοούμενοιΚύπρου #ΓεράσιμοςΤζίβρας #Ποίηση #ΦύλακαςΤηςΜνήμης #ΜνήμηΦωτός #ΈνωσηΚυπρίωνΕλλάδος #Διεθνής Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών & Καλλιτεχνών (Δ.Ε.Ε.Λ.)

----------------------------------------------

1974: Σαραντάστιχη μνήμη Φωτός

 

Του εβδομήντα τέσσερα η μαύρη αυτή χρονιά

επάγωσε τα όνειρα, επήρε τη λαλιά,

Κύπρος σε ορατότητα μηδέν σ’ ένα χαμένο φως,

της εισβολής ο όλεθρος πικρός και σκοτεινός.

 

Σαράντα στίχοι η μνήμη μας, σαράντα οι καημοί

που ο χρόνος δεν τους πέρασε σε άφαντη γραμμή,

ο χρόνος ‘κεί σταμάτησε, δεν θέλει να διαβεί

στης πίκρας σταυροδρόμι, χαμένος στην πληγή.

 

Νούμερα οι αγνοούμενοι δεν είναι αλλά μορφές,

πρόσωπα πονεμένα με ονόματα βαριά, ψυχές

φωνάζουν,θέλουνε μιλιά, σε ξένη αγκαλιά πουλιά,

τα ίχνη τους δεν έσβησαν, στο χώμα είναι βαθιά,

στο χώμα της Αμμόχωστου, σ’ ελληνική γωνιά.

 

 Όσοι τότε δεν πρόλαβαν τη μοίρα να νικήσουν

ίχνη άφησαν πίσω τους για να μας συγκινήσουν,

η μνήμη σε αναστολή, σαν δέντρο που διψάει,

μα η ρίζα του ακλόνητη το δίκιο μας κρατάει.

 

Πενήντα χρόνια πέρασαν, μα η απουσία ζει

διαπερνά τη μνήμη μας, είναι ανοιχτή πληγή

που η μάνα στον ορίζοντα κοιτάζει και ελπίζει,

Δικαιοσύνη να δοθεί, θυμάται και δακρίζει.

 

Μα η Τέχνη είναι γέφυρα, ο Λόγος μαρτυρία,

λέει αλήθεια που μπορεί να γράψει Ιστορία

και που με Αυτή εμείς στο Λόγο Ελπίδα θα γενούμε

για το παιδί, τον αδερφό, που ακόμα καρτερούμε.

 

Στα ίχνη τους βαδίζουμε, της μνήμης φως μας οδηγεί

μέχρι της Λευτεριάς νερό να βρει και πάλι την πηγή

και πρόβλημα τη λύση του, μια δίκαιη και χρηστή

στου Διεθνούς Δικαίου πλαίσιο η Γη μας να σωθεί.

 

Του κόσμου όλου οι δυνατοί ασπίδα και ελπίδα μας,

να ζήσουμε ειρηνικά στη δόλια την πατρίδα μας

χίλια εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα… η μνήμη κρατά φως,

ένας αγώνας δίκαιος, μακρύς, βαρύς στο διαρκώς.

 

Για κάθε σπίτι κλειδωμένο, για κάθε γυρισμό,

θα τραγουδάμε ελπιδοφόρα κόντρα στο χαλασμό,

δίνουμε λόγο και μορφή τότε σ’ όσα δεν λέγονται

γιατί οι ήρωες εκεί στέκονται και δεν κλαίγονται.

 

Η Κύπρος είναι η καρδιά, που ακόμη πένθιμα χτυπά,

μέχρι να σμίξουν οι στεριές Της γεννόντας έτσι τη χαρά,

μνήμη Φωτός η φλόγα Της μέσα μας καίει κι αγρυπνά.

 

2026©G.Tzivras