Δυο Δίκες

Δυο Δίκες

Με τα εγκάρδια ευχαριστώ μου στη Ζακυνθινή Εστία «Διονύσιος Ρώμας» και ιδιαίτερα στον ακούραστό της πρόεδρο, κο. Γιάννη Καρακασίδη για την βράβευση του ποιήματος συμμετοχής μου, που με διαταγές μου (prompts, tags, melodic lines) μελοποίησα στην Τεχνητή Νπημασύνη AI(Suno) το ακούτε στη σελίδα μου στο hearthis.at: https://hearthis.at/gerasimos-tzivras-phd/6a5e2fdd4049e/ 

«Οι Δυο Δίκες» είναι ένας επικός, συμφωνικός ύμνος αφιερωμένος σε μια από τις πιο συγκλονιστικές και ένδοξες στιγμές της νεότερης ελληνικής Ιστορίας και ιδιαίτερα στη θαρραλέα άρνηση των δικαστών Γεώργιου Τερτσέτη και Αναστάσιου Πολυζωίδη να υπογράψουν τη θανατική καταδίκη του ήρωα της Επανάστασης, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Μέσα από τον δυνατό ήχο του Symphonic Rock και του Epic Metal, και με όχημα τον παραδοσιακό, ρέοντα δεκαπεντασύλλαβο στίχο, το κομμάτι αποτυπώνει τη δραματική πάλη ανάμεσα στο σκοτάδι των μπουντρουμιών του Ναυπλίου και στο απόλυτο φως της ετυμηγορίας μιας αδούλωτης συνείδησης. Οι αυθεντικοί, ιστορικοί λόγοι του Τερτσέτη ενσωματώνονται στην κορύφωση του έργου, δίνοντας μια θεατρική και καθηλωτική ζωντάνια που συγκινεί και θυμίζει τη διαχρονική αξία της αληθινής Δικαιοσύνης.

 
Σεπτέμβρης 1834 και στο ωραίο Ναύπλιο μια δίκη ξεκινούσε
που Δικαιοσύνη και Ιστορία θα εταρακουνούσε,
οι Δικαστές είχαν εκεί δυο Δικαστές κατηγορούμενους
που αν και Αλήθεια λέγανε, ψεύτες ονόμαζαν δωροδοκούμενους.
 
Πολυζωίδης Αναστάσιος και Γεώργιος Τερτσέτης
στις φυλακές του Ναύπλιου τέσσερις μήνες στα μπουντρούμια
ο Εδουάρδος Μάσον δικαστής - και ποιός ήταν ο ψεύτης -
να λέει, οι δίκαιοι των δικαστών …λάθος φορούσανε κοστούμια.
 
Τέσσερις μήνες πιο μπροστά τον ήρωα Κολοκοτρώνη
στην καρμανιόλα θέλανε να δουν να αποβιώνει
στους πέντε δικαστές οι τρεις, μα η σθεναρή αντίσταση των δυό
τον Γέρο του Μωριά έτσι έσωσε, κράτησε ζωντανό.
 
Λεγόμενος Φιλέλλην ο Σκωτσέτζος με πρόσωπο όμως διπλό
μοίραζε δήθεν Δίκαιο, μα στην Ελλάδα έσπερνε Κακό
που γι’ αξιωμένους δικαστές στην ετυμηγορία τους
θανατική ποινή αυτός ζητούσε, ύστατη τιμωρία τους.
 
«Θα υπογράψτε αλλιώς πεθαίνετε!» τους φώναζαν, χτυπούσαν
στο πρόσωπο, στη συμπεριφορά, αυτοί τα ιδανικά κρατούσαν,
Τάσος και Γιώργος μια καρδιά ομόφωνα αντιστέκονται
ας χάσουν χέρι αντί υπογραφή ντροπής, λένε και όρθιοι στέκονται,
 
με τον Τερτσέτη να βροντοφωνεί: «Πατρίδα μου στην ανθρωπότητα,
όχι σ’ αυτήν που οι υπουργοί της έχασαν την ταυτότητα,
δεν είμαι θα τους πω απ’ τη Σπάρτη, μα ούτε και Αθηναίος,
όμως για την Ελλάδα μου είμαι και θάμαι εγώ γενναίος!...»
 
Φιάσκο η δίκη ήτανε, θέατρο ξένου υποβολέα
με δικαστές ανθέλληνες, μία ξενόφερτη παρέα,
μα ήρθε η ώρα κι άστραψε το φως της ετυμηγορίας
κι οι δυο τους αθωώθηκαν μες στην ροή της Ιστορίας…
 
Δεν θέλει η Δικαιοσύνη το χρυσό, φανταχτερό σπαθί ή κορώνα,
θέλει καρδιά αδούλωτη, σωστή φωνή, γυμνή την κάθε εικόνα
κι αν οι απόγονοι ρωτήσουν, ποιοί γίναν τότε σύμβολα τιμής,
Πολυζωίδης και Τερτσέτης, θ’ ακούσεις σ’ ένα απόηχο βροντής

2025©G.Tzivras

·       Genre (Είδος): Symphonic Rock / Epic Metal (ή Classical Crossover)

·       Language of Lyrics (Γλώσσα Στίχων): Greek (Ελληνικά)

·       Songwriter / Composer: Gerasimos Tzivras, PhD (Music & Lyrics)

·       Copyright Line: 2026 © Gerasimos Tzivras, PhD