Η κακή αδελφή

Η κακή αδελφή

 
Ποιητικός μου αντίλαλος στο ομώνυμο διήγημα του Αντρέα Καρκαβίτσα. Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ", που με διαταγές μου (prompts, tags, melodic lines) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) μελοποίησα και που ακούγεται στο Bandcamp εδώ: https://gerasimostzivras.bandcamp.com/track/--23
 
 
 
Ένας ακόμη αντίλαλος ας γίνει αυτός ο στίχος,
να μείνει μες στο νου βαθιά του μύθου βαρύς ήχος:
 
Στου Καρκαβίτσα τις περιγραφές στα έρημα τα πλάγια
ανθίζουνε κρίνα λευκά και κλαίνε τα λαγκάδια,
πλανιέται η μοίρα άσκοπα μέσα στην καταχνιά
και η ψυχή τ’ ανθρώπου ζει στη δική της ξενιτιά.
 
Το φως απ'την Ανατολη άστρο γεμάτο της αυγής
καιρό δεν είχε αγγίξει την πίκρα της θλιμμένης γης,
η Κίσσα στέκεται σκυφτή, είναι η καρδιά της βράχος
στη ζήλια της φουντώνει μίσος βαρύ και άγχος.
 
«-Γιατί σ’ εσένα ο βασιλιάς τα πλούτη να χαρίσει;»
κράζει η Κίσσα δυνατά μόλις έχει γυρίσει
να πάρει το διαμάντι της, το δαχτυλίδι το χρυσό,
της αδερφής της σβήσει φως πούχει λαμπερό.
 
Μα η φύση έχει και κρατά του κόσμου το κριτήριο,
η πονηριά πληρώνεται μ’ αιώνιο μαρτύριο,
μαύρη σκιά της ζήλειας ποτέ της δεν ευημερε,
ο φθόνος μένει πάντοτε μες στη φωτιά πληγή.
 
Ακούς αντίλαλο ποιητή απ" τη δική σου λύρα
που πλέκει έργα θαυμαστά της τέχνης σου η μοίρα;
Η ποίηση είναι που γεννά τη λύτρωση, το φως
και κάθε στίχος γίνεται της Αρμονίας γιός.

2026©G.Tzivras