Ο Γιαπωνέζος μαθητής

 

Ο Γιαπωνέζος μαθητής

 

Όταν ένα κλασικό, αγαπημένο ανέκδοτο συναντά την έμμετρη ποιητική σάτιρα και ιστορική αλήθεια, που μελοποίησα με διαταγές μου (prompts, tags, melodic lines, orchestration) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno), μια μικρή ποιητική κατάθεση σε ρυθμό και χιούμορ και που ακούγεται στο φάκελό μου στο Hearthis:
https://hearthis.at/gerasimos-tzivras-phd/o-giaponezos-mathitis/

Σε αμερικάνικο κολλέγιο και πρώτη μέρα στα θρανία,

που η δασκάλα υποδέχεται μια τάξη με αγωνία,

στους μαθητές παρουσιάζει έναν καινούριο φίλο,

Σκίρο Σουζούκι στο όνομα, που τον φωνάζαν θρύλο.

 

«Για να σας δω στην ιστορία», τους λέει με ύφος σοβαρό:

«-Ποιός είπε: "Δώστε μου ελευθερία ή θάνατο όταν πολεμώ»

Σιωπή στην τάξη απλώνεται, κανείς δεν ξέρει κάτι,

σηκώνει όμως το χέρι του ο νέος μαθητής κλείνοντας μάτι:

 

«-Ο Πάτρικ Χένρυ το '75 τότε εκεί, στη Φιλαδέφεια, κυρία!»

«-Μπράβο, Σουζούκι!» φωνάζει η δασκάλα του με κάποια απορία.

«-Και ποιός είπε: "Κυβέρνηση πάντα στο λαό και μόνο απ’ το λαό,

μα και σε ποιό του κόσμου μέρος ακούστηκε τούτο το ρητό;»

 

«- Στο Γκέτεσμποργκ, ο Λίνκολν, το χίλια οχτακόσια εξηντατρία»,

αυθόρμητα ο Σουζούκι απαντά με γνώση κι ευφυία.

«Ντροπή σας Αμερικανάκια!» λέει η δασκάλα, «που αν και Ιάπωνας αυτός

σωστά απαντά και ο καθένας σας κοιτάει σαν μουδιασμένος παλαβός!»

 

Τότε από τα όπισθεν θρανία πετιέται διαπεραστική φωνή,

που μέσα της κρύβει μεγάλη της νιότης άφατη οργή:

«Δεν πάτε ρε όλοι να γ@μηθ€τε, μ@λ@κες γιαπωνέζοι, παλαβοί!»

«Ποιός τόπε τώρα αυτό;» Φωνάζει η δασκάλα έξαλη, ωχρή.

 

«-Το 1942 ο Μακάρθουρ, διάσημος, μέγας στρατηγός, κυρία!»

«- Μου φέναται πως θα ξεράσω!» φωνή ακούγεται απ’ τη δεξιά γωνία,

«- Ποιός τόπε πάλι αυτό;» ρωτάει η δασκάλα τώρα σε άγρια ατάκα

και ο Σουζούκι απαντά: «Τζορτζ Μπους ο πρώτος, κυρία στον Τανάκα

σε δείπνο επίσημο το ‘91, στο Τόκιο νομίζω, δεν ήταν στην Οζάκα!»

 

Ένας μαθητής πετάγεται, τα νεύρα του έχουν σπάσει:

«Ρε δε μας παίρνεις μία πίπ@;, λέω εγω, μας έχεις φουλ χορτάσει!»

Και ο Σουζούκι ψύχραιμος, χωρίς να κοκκινίσει:

«Ο Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα το '97, να τούβρει μία λύση!»

 

«Άντε γ@μήσου ρε μ@λ@κισμένο, εσύ παλιοσουζούκι!» φωνάζουνε όλοι μαζί,

μα ο Γιαπωνέζος μαθητής τους απαντάει ψύχραιμα με σταθερή φωνή:

«Ο Βαλεντίνο Ρόσι, το 2002 στη Σουζούκι του στο ράλυ Νότιας Αφρικής!»

Μια κόλαση η τάξη, καρέκλες, ουρλιαχτά μεγάλης αναταραχής.

 

Λιπόθυμη η κυρά δασκάλα, σωριάζεται με γδούπο καταγής

τη φασαρία ακούει, έντρομος τρέχει επάνω ο διευθυντής

«- Ε, μα την Παναγία», φωνάζει έξαλλος μες στην οργή,

«… δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπ@υρδέλ@ στη ζωή!»

 

Και από το βάθος, του Σουζούκι ακούγεται η φωνή πάλι:

«Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρωθυπουργός Ελλάδας,, τη μέρα ‘κείνη τη μεγάλη,

24 Απριλίου 2010, στο υπουργικό συμβούλιο στο Καστελόριζο, σας λέω!»

Έμειναν όλοι άγαλμα κι εγώ κρατάω την κοιλιά μου, από τα γέλια κλαίω! 

 

 

2026©G.Tzivras