Listen to my poem

  Love is dead, long live freedom! A poetic journey from the depths of sorrow and captivity to the triumphant awakening of absolute freedom. Lyrics by Gerasimos Tzivras, PhD. Set in music by G.Tzivras' prompts, tags, melodic lines to AI (Suno).  Being heard on Distrokid`s platforms (Spotify, Amazon music, iTunes,etc.): https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/love-is-dead-long-live-freedom?ref=release     Cold chords crumble, captive chains cling, Faded faiths flicker, final fears fling, Sorrow steals sweet summer's smiling sun, Lone lovers leave; lethal loss is done.   Silent shadows shroud shattered, stark sites, Dull days dissolve deep, dismal delights, Mourning memories melt, massive mounds moan, Cold cores collapse, crying, crushed, calm, alone.   Bright breezes break, bold beauty builds bliss, Fierce flights feel fresh, finding flying fist. Daring dreams dawn, driving dark dread down, Free figures forge fair futures, finding crown.   Pa...

Γαμήλιος Θάνατος   Από την ποιητική μου συλλογή "Τα κάποτε επίκαιρα".  Στο έργο αυτό, η μελωδία συναντά την τραγική ποίηση για να αποτίσει φόρο τιμής σε χαμένες νέες ζωές. Με φόντο το απέραντο γαλάζιο της Σίφνου, που ακούγεται στις διεθνείς πλατφόρμες του Distrokid:  https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/--2?ref=release   Στης Σίφνου το γαλάζιο απέραντο, λίκνισμα θεϊκό, η τραγική τους μοίρα άκουσε το σκοτεινό χρησμό, το πέταγμα που έσβησε μες στης φωτιάς τη βία, προτού η χαρά ανθίσει στης νιότης τους πορεία.   Το νιόπαντρο ζεύγος ξύπνησε στο αιώνιο ταξίδι, ξεκίνησε τα όνειρα στον κάτω κόσμο ήδη, στάχτη δυο σώματα νεαρά στις αναμνήσεις μένουν που τα χαμόγελα άξαφνα στη μοίρα τους σωπαίνουν.   Ο νεαρός πιλότος και αυτός στο ίδιο μονοπάτι που πέταγε απ’ τη γη ψηλά στο ιπτάμενό του άτι, σμίξαν οι τρεις τους στου ουρανού πέλαγος το μεγάλο στου χρόνου το τελείωμα, χώρο δεν έχει άλλο.   Οι άγγελοι τώρα κρατούν της μοίρας το τραγούδι χαμένης ευτυχ...

  The Non-Existence of Nothingness (*)     Within the deepest dark, before time could commence, the mind persists to ask, how silence makes a sound, If nothingness, in paradox, gave birth to existence before the Big Bang's flame ignited the profound.   Yet how could total void within its bowels enclose a motion, law, and rhythm, the seed of genesis? In absolute zero, where oblivion's vapor grows time does not flow, nor beats the heart of existence's bliss.   "But nothingness has never been!" my inner thoughts outcry, a vast and endless sea of energy, a quantum flow through centuries it gently boils beneath the cosmic sky awaiting for the spark of life to wake and grow.   And if an Entity should come to give the final word and look us in the eyes to tell the secret we pursue, could our frail human mind endure the knowledge it conferred or would a sudden, grand vertigo strike us through?   It`s better that the question stays a sacred dizziness, that stri...

Η Ανυπαρξία του Μηδενός (*)     Μες στο σκοτάδι το βαθύ, ο χρόνος πριν αρχίσει, ρωτάει ο νους επίμονα, πώς βγάζει θόρυβο η σιγή, αν το μηδέν παράδοξα τον κόσμο έχει γεννήσει πριν του Big Bang η φλογα στο άπειρο εκραγεί.   Πώς όμως το τίποτα να κλείνει μες στα σπλάχνα του κίνηση, νόμο και ρυθμό, της γένεσης σπορά; Μές στο απόλυτο μηδέν, στης λήθης τούτη άχνα του δεν ρέει ο χρόνος, δεν χτυπά της ύπαρξης χαρά.   "-Μα δεν υπήρξε το μηδέν!" Η σκέψη μου φωνάζει, μια θάλασσα από ενέργεια, μια κβαντική ροή μες στους αιώνες συνεχώς αγάλια αναβράζει και περιμένει την ορμή να γίνει πια ζωή.   Κι αν έρθει μια Οντότητα απάντηση να δώσει, το μυστικό το φοβερό κατάματα μας πει, ο νους μας άραγε μπορεί τη γνώση να σηκώσει, ή σε μεγάλο ίλιγγο αίφνης θε να βρεθεί;   Κάλλιο να μένει η ερώτηση μια ζάλη ιερή που την ψυχή μας προσπαθεί στον κόσμο να εξυψώνει, γιατί αν το «πάντα» ήτανε γραμμένο σε χαρτί, ποια ποίηση τότε εμάς μπορούσε να ημερώνει;...       2026©G....

  Echoes Across the Dist ance My poem is an atmospheric, deeply reflective musical journey that explores the haunting landscape of memory, physical separation, and digital longing. Set against a backdrop of vast, cold expanses—where thousands of miles of empty air separate two souls—the composition delves into the poignant paradox of modern connection: the presence of an image on a screen juxtaposed with the profound silence of physical absence. Being heard on Distrokid`s platforms (Spotify, Amazon music, itunes, etc.) hier:  https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/echoes-across-the-distance-radio-edit?ref=release Three thousand miles of empty air, A silent screen, a frozen stare, The words of love she used to say, Have drifted in the mist away. A sudden wall, the world apart, A chilling shadow over the heart.   He watches her ghost upon the wall, Where words once flowed, now nothing at all. She breathes and moves across the screen, While oceans stretch, so dar...

  Σονέτο στο Δεκαπενταύγουστο ...που με διαταγές και μελωδικές μου γραμμές συνέθεσα στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno, Dalle-3) και που το ακούτε στο ΥΤ-Κανάλι μου εδώ: https://youtu.be/rmFL0sJnj8M     Δεκαπενταύγουστου η γιορτή, της Παναγιάς η χάρη, τα κρίνα ανθίζουν ευωδιαστά, ανάβει ένα λυχνάρι , σ τον Ο υρανό αν αλήπτεται νικήτρια του θανάτου η Μάνα όλων μας γλυκιά, Μητέρα του Αγιωτάτου.   Ο τάφος γίνεται σκαλί για άγιους κι αμαρτωλ ούς και ψάλλουν ε τα Χερουβείμ μαζί με τους λαούς , ο θρήνος της Γεθσημανή , παιάνας αντηχεί στ η ν πλάση, που η Θεοτόκος έ δειξ ε , πως κι ο Κακός θ α αγιάσει.   Αστέρια , σύννεφα , Ουρανός στολίζουν τη Zωή μας , της δίνουνε τα δώρα τους σε τούτη τη γιορτή μας «Ω, Κεχαριτωμένη Χαῖρε Εσύ!» οι Αρχαγγέλλοι ψάλλουν, που η χάρη Της απλώνεται και σ’ όσους αμφιβάλλουν.   Κι ο κόσμος όλος προσκυνά με πίστη και ελπίδα, στην πιο μεγάλη Μάνα Αυτή που έχει η πατρίδα. 2026 ©G.Tzivras