Ο Κήπος
Ο Κήπος Ποιητικός μου αντίλαλος στο ομώνυμο ποίημα (*) του Γιάννη Ρίτσου από την ποιητική του συλλογή «Χάρτινα»/ 1974, από την ποιητική μου συλλογή «Ποιητικοί αντίλαλοι στη Λόγου Τέχνη» , που μελοποιήσα με διαταγές μου (prompts & tags) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) και που ακούμε στις διεθνείς πλατφόρμες του Distrokid: https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/-?ref=release Χρόνια τον κήπο ξέχασαν, κανείς δεν τον φροντίζει, μα εκείνος μες στον Μάη του και πάλι λουλουδίζει, λουλούδιασαν τα κάγκελα, το χρώμα έχει μεθύσει, με το παλιό της ποτιστήρι βγήκε η γυναίκα να ποτίσει. Γεράνια και τριαντάφυλλα την παίρνουν στην αγκάλη, τη σήκωσαν στα χέρια τους, την κάνουνε μεγάλη και σαν ψηλά αναλήφθηκαν, κήπος μαζί και ‘ κείνη, στα χείλη, πρόσωπο, καρδιά μας δροσιά σταλάξαν καλοσύνη. (*) Τ ο πρωτότυπο του Ρίτσου Κανείς δεν νοιάστηκε τον κήπο, χρόνια τώρα . Ωστόσο εφέτος -Μάης, Ιούνης-άνθισε από μόνος του...