Ο Κήπος

 

Ο Κήπος

Ποιητικός μου αντίλαλος στο ομώνυμο ποίημα (*) του Γιάννη Ρίτσου από την ποιητική του συλλογή «Χάρτινα»/ 1974, από την ποιητική μου συλλογή «Ποιητικοί αντίλαλοι στη Λόγου Τέχνη», που μελοποιήσα με διαταγές μου (prompts & tags) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno) και που ακούμε στις διεθνείς πλατφόρμες του Distrokid:

https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/-?ref=release

 

 
Χρόνια τον κήπο ξέχασαν, κανείς δεν τον φροντίζει,
μα εκείνος μες στον Μάη του και πάλι λουλουδίζει,
λουλούδιασαν τα κάγκελα, το χρώμα έχει μεθύσει,
με το παλιό της ποτιστήρι βγήκε η γυναίκα να ποτίσει.
 
Γεράνια και τριαντάφυλλα την παίρνουν στην αγκάλη,
τη σήκωσαν στα χέρια τους, την κάνουνε μεγάλη
και σαν ψηλά αναλήφθηκαν, κήπος μαζί και ‘κείνη,
στα χείλη, πρόσωπο, καρδιά μας δροσιά σταλάξαν καλοσύνη.
 

 
 

(*) Το πρωτότυπο του Ρίτσου

 

 

Κανείς δεν νοιάστηκε τον κήπο,

χρόνια τώρα .

Ωστόσο

εφέτος -Μάης, Ιούνης-άνθισε από μόνος του και πάλι.

Λαμπάδιασε όλος ως τα κάγκελα , χίλια τριαντάφυλλα ,

χίλια γαρύφαλλα  , χίλια γεράνια ,

χίλια μοσχομπίζελα

μενεξελί, πορτοκαλί , πράσινα , κόκκινα και κίτρινα

χρώματα -χρώματα- φτερά

τόσο που πρόβαλε ξανά η γυναίκα

με το παλιό της ποτιστήρι να ποτίσει -ωραία και πάλι-

γαλήνια  , με μία αόριστη καλή πεποίθηση.

Κι ο κήπος την έκρυψε ως τους ώμους ,

την αγκάλιασε την κέρδισε όλη,

τη σήκωσε στα χέρια του

και είδαμε τότε μέρα μεσημέρι που ο κήπος κι η γυναίκα με το ποτιστήρι αναλήφθηκαν '

Και όπως κοιτούσαμε ψηλά

κάτι σταγόνες από αυτό το ποτιστήρι έπεσαν ήσυχα στα μάγουλα μας ,

στο πηγούνι μας ,

στα χείλη μας .