Listen to my poem

    ΟΞΕΙΔΩΣΗ ...    (*)     ... είναι η διεργασία αυτή που όλα τα γερνάει χωρίς κανένα να ρωτά αν κάπως τον πονάει, αλλιώς να δράσει δεν μπορεί ούτε να σταματήσει χωρίς αυτή η εξέλιξη θα είχε αδρανήσει.   Ο γέρος την εμίσησε, ο νιός αποζητάει που ο χρόνος τους μιά γρήγορα και μιά αργά περνάει κι έτσι χωρίζονται οι γενιές που θάταν ενωμένες, αν τις πολύτιμες στιγμές έβλεπαν βλογημένες.   Ο θάνατος στέκει πιο κει μα στη ζωή το βάρος αρκεί σ'αυτη που έζησες είχες πολύ το θάρρος πραγμάτωσες το όνειρο, ένιωσες την ελπίδα και πάντα η καλοσύνη σου σου ήτανε ασπίδα!   Ε σύ που οξειδ ώ νεσαι ξέχνα απελπισίες, έχει ομορφιά το που γερνάς, μαζεύεις εμπειρίες , κάνε το κλάμα γέλιο σου και τη στιγμή διαμάντι, δέστο με στωικότητα ενός Παπαδιαμάντη .   Ακόμα κι αν περαστικό το βλέμμα πάντα βλέπει φθορά που όλα τ' ακουμπά και όλα τα διέπει, γερνάει κάθε πρόσωπο, στο χρόνο οξειδώνε ται που ομορφιά του όμως κρατά, αν Αρετή βιώνε ται .   Χωρίς να ο...

                     ΣΟΝΕΤΟ ΣΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΗΣ     Στην παρδαλή της φορεσιά  που δεν κρύβει καμπύλες, μάσκα λευκή στο πρόσωπο μαζί της και δυο φίλες στο καρναβάλι βρέθηκε θέλει να διασκεδάσει, στιγμές που κάποτε έζησε δεν θέλει να ξεχάσει.   Όπως καί τότε να χαρεί με νιότης καρδιοχτύπια, ο χρόνος της επέβαλε να σκέφτεται πιό ήπια, στης σάμπας τον τρελό ρυθμό ίσως βρεθεί κοντά σε μιαν ανάσα γρήγορη που και αυτή το αποζητά. Το πρόσωπο που αντίκρισε πριν φύγει στον καθρέφτη ψέματα δεν της έλεγε, όμως τον είπε ψεύτη, εσκέφτηκε το μακιγιάζ, κράτησε κάποιο δάκρυ έτσι στο πλήθος που ήτανε μονάχη σε μιαν άκρη...   Μην προσπεράσεις αν την δεις χάρισε της το γέλιο και αν σ' αγγίξει στάσου εκεί, το γλέντι θάναι τέλειο. 2024 ©G.Tzivras

  ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΑ ΤΗΣ ΚΑΜΠΑΝΑΣ (*)   Παιδόπουλα τ' Αργοστολιού τ ρέχουνε στην Καμπάνα σ του Λιθοστρώτου τα στενά τ ης π λέκουνε παιάνα , α νέμελα χοροπηδούν κ ρύο νερό αντλούνε μ α κάποτε σκορπίζουμε δ εν παίζουν, δεν γελούνε .   Στου πόνου το παράθυρο τ ης ξενιτιάς η μπόρα θ α φέρνει μέσα στην ψυχή μ ιας νοσταλγίας ώρα η γνώριμη αγνή μορφή π ου 'παιζε στην Καμπάνα τ ότε παιδάκι χαρωπό τ ώρα σιμά στην Άννα .   Χρόνοι πολλοί περάσα ν ε π ερνάνε και διαβαίνουν κ αι στην πλατέα θα γυρνούν κ ορμιά όπου μαραίνουν , μ α στην ψυχή τους δεν γερνούν κ ι αν στέρεψ' η Καμπανα τ ους έχει στην αγκάλη της Κεφαλονιά η Μ άνα . 2023 ©G.Tzivras (*) Set in music by Spyros Karaviotis:  https://youtu.be/HfXlU-I_1Aw       

  Η ανάρτησή μου αυτή είναι προς τιμή της ΕΛΒΕ και του ακούραστου προέδρου της, κου. Μουφτόγλου για την τιμή που μου έκαναν με την βράβευση συμμετοχής μου στον διαγωνισμό ποίησης της Ένωσης συγχαίροντας για το υψηλό πολιτιστικό έργο της (διο)οργάνωσης και ευχόμενος καλή συνέχεια εν υγεία.   -------------- ΤΟ ΠΟΊΗΜΑ ΜΟΥ:   ΕΛΛΑΔΑ, ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜOY   Στην τότε Ελλάδα ήτανε μέρος της κοινωνικής ζωής, ρυθμός σχεδόν υποχρεωτικός γυμναστικής και αγωγής "Νους υγιής εν σώματι υγιή" έλεγαν και το πράττανε πρώτοι στον κόσμο οι Έλληνες "αθλοπαιδιές" εισάγανε.   Η λέξη "αθλέω-αθλώ" σημαίνει μόχθο, ανάγκη, αγωνίζομαι ψυχή και σώμα μου προάγω και στο Θεό ορκίζομαι ποτέ μη σταματήσω εγώ, να θέλω πάντα το σωστό και τούτο μεταδίδω με τον αγώνα τον καλό.   Ο Αριστοτέλης όρισε, η εκγύμναση είν’ γιά όλους σ'αυτούς με φυσικά χαρίσματα, μα και ...γιά ονειροπόλους, αφού ο σκοπός της παιδειάς είναι αισθητικός, ποτέ δεν πρέπει δε να είναι καταστροφικός.   Το ...

  ΣΟΝΕΤΟ ΣΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓIΑ   Μες τα πολλά αισθήματα είναι και η νοσταλγία που κρύβει προς το παρελθόν γλυκιά επιθυμία για ιδιαίτερες στιγμές σε μια γωνιά του χρόνου θύμησες νάρχονται από 'κεί ίσως και κάποιου πόνου.   Νόστος μας λέει ο Όμηρος είναι η «επιστροφή στο σπίτι» και άλγος η Γραμματική όταν μικρό σπουργίτι στην παγωνιά θα αισθανθεί αυτό που λέμε πόνο, ποιός δεν τον έχει αισθανθεί κάποτε μες το χρόνο;   Μια μουσική του κάποτε, όραση, γεύση και αφή θολή στιγμή του τότε να κάνουν αίφνης ζωντανή, κάποτε τόσο έντονη που σπρώχνει ένα δάκρυ έστω κι αν μόλις κρύβεται εις του ματιού την άκρη.   Αν στο ξεφύλλισμα στιγμών μια θύμηση ξεπήδησε αφήσου στο συναίσθημα που μέσα σου παιχνίδισε.     2024 ©G.Tzivras

  Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΡΑΚΑΣ   Ποιητικός αντίλαλος στον μύθο του Αισώπου. Από την ποιητική μου συλλογή «ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ»     Κάποτε ένας κόρακας που ήταν φαντασμένος και έλεγε παντού πως όμορφος ήταν, ο ξυπασμένος είχε την τύχη του να βρει ένα κομμάτι από τυρί το βούτηξε κι εκάθησε σ' ένα ψηλό κλαρί.   Εκείνη όμως τη στιγμή έτυχε να περνάει μιά πονηρή αλεπού παραμιλώντας πως   πεινάει που όμως εσταμάτησε όταν εκοίταξε ψηλά στου κόρακα το στόμα είδε τη λιχουδιά.   Κι αφού δεν ημπορούσε στο δέντρο ν' ανεβεί εφώναξε στον κόρακα με μιά γλυκιά φωνή: «- Ω κόρακα τι όμορφος που στέκεις εκεί πάνω ξέρω πως η φωνούλα σου ακούγεται σαν πιάνο,   το όμορφό σου πρόσωπο και η κορμοστασιά σε κάνουν τον καλύτερο σε όλο τον ντουνιά. Αχ, πόσο εγώ θα ήθελα ν' ακούσω την φωνή σου είμαι να ξέρεις παιδιόθεν φανατική οπαδή σου.»   Τρελός ο κόρακας διαμιάς άρχισε το τραγούδι ενώ η παμπόνηρη αλεπού του πρόσφερε λου...

´  My  "ODE TO THE WOMAN" today  at the International Women's Day To the WOMAN who shines bright and true, this ode is for YΟU in all that You do. WOMAN, You are the keeper of our dreams, the great bearer of our gleams, in Your eyes, a universe unfurls, grace and strength, like precious pearls. Your laughter sparkles lights up the night, Your warmth and wisdom, a sight to behold in Your embrace all troubles take flight WOMAN, the beacon of love in a world so cold. WOMAN, inYour words, we find truth, in Your heart an eternal youth, with spirit fierce and gentle heart, You weave Your magic, a true work of art. Your presence like a gentle breeze, Your wisdom deep, Your spirit full of ease, may your days be filled with joy and grace, forever cherished in every embrace. 2024 ©G.T.