Listen to my poem

Γεράσιμος Τζιβράς «Ελλάδα μου: Στο ΤΟΤΕ, στο ΜΕΤΑ, στο ΤΩΡΑ», Εκδόσεις Κούρος, Αθήνα 2024 https://www.fractalart.gr/ellada-moy-sto-tote-sto-meta-sto-tora/ 02/07/2024, 8:19 ΜΜ «Ποιητική αναδρομή στην πλούσια και πολυδιάστατη ιστορία της Ελλάδας, την εξέλιξή της και την σημερινή της κατάσταση» Γράφει η Σοφία Σκλείδα // *     Ο τίτλος “Ελλάδα μου: στο τότε, στο μετά, στο τώρα”, αναφέρεται σε μια ποιητική αναδρομή στην πλούσια και πολυδιάστατη ιστορία της Ελλάδας μας, την εξέλιξή της και την σημερινή της κατάσταση. Το τότε, σχετίζεται με τις κύριες φάσεις της ελληνικής ιστορίας, από την Αρχαιότητα ως τη Βυζαντινή και Οθωμανική περίοδο. Το μετά, αφορά τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα και περιλαμβάνει την απελευθέρωση και ίδρυση του ελληνικού κράτους, τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Εθνικό Διχασμό, τη Μικρασιατική Καταστροφή, την καταστροφή της Σμύρνης και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τον Β΄ Παγκόσμιο και Εμφύλιο Πόλ...

  ΣΟΝΕΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΚΑΥΣΩΝΑ 10.7.2024   Από την ποιητική μου συλλογή "ΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ"     "-Κάποτε ήταν σπάνιοι καύσωνες διαρκείας!" Οι Αθηναίοι θα σου πουν σε ώρες δυσφορίας, θυμούνται τα τότε ωραία τους μικροί μεγάλοι, όλοι που τώρα ο καιρός τους φόρεσε ένα καυτό ...βραχιόλι.   Κι όσοι δεν βρίσκονται κοντά στου Ζάππειου τα δεντράκια σε πεζοδρόμια στενά και στα πολλά σοκάκια τρέχουν με σκουντουφλήματα για τα θελήματά τους και πως τα καταφέρνουνε, σώμα το ξέρει και καρδιά τους.   Αθήνα κόρη των Θεών που σ' έχουν τσιμεντώσει ποιός άραγες κάποτε θα 'ρθεί φιλί για να σου δώσει, σου αλλάξει πεζοδρόμια και σου χαρίσει κήπους που αριστοκράτες θα γυρνούν πάνω σε ωραίους ίππους.   Κι όταν οι καύσωνες περνούν με σκόνη σε αγκαλιάζουν οι κάτοικοί σου θα γελούν, δεν θα αναστενάζουν...     2024©G.Tzivras                

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΕΣ   Από την ποιητική μου συλλογή "ΣΤΗ ΖΩΉ ΜΑΣ"     Φίλες καλές οι τρεις τους για μπάνιο βγήκαν στο γιαλό, η πρώτη που ήτανε ευτραφής το σώμα της ήθελε λιγνό, αυτή με τις ωραίες καμπύλες ευχόταν νάταν έξυπνη, να κολυμπάει καλύτερα ήθελε η πανέξυπνη, η κολυμβήτρια η δεινη ήθελε πιο πολύ μυαλό, αυτή που αστεία έλεγε ευχόταν σώμα σφριγηλό και η κάθε μια τους έλεγε, υπέροχες οι άλλες ήτανε το φως τους είχαν χάσει, σε μια ρουτίνα πλήτταναι...   Εσύ που τις παρατηρείς λοιπόν φόρεσε το μαγιό σου βάλε τις σκέψεις τις πολλές σωστά μες το μυαλό σου, διασκέδασε κι απόλαυσε μες τον περίγυρό σου, δώρα έχεις πολλά στον κόσμο τον δικό σου, μη βλέπεις μόνο ...γρατζουνιές στο σωματότυπό σου.   Εγώ να ξέρεις σ' εκτιμώ και σαν αγωνιστή σωστό όπως και νάσαι σ' αγαπώ!😘     2024©G.Tzivras

  ΣΟΝΕΤΟ ΣΤΙΣ ΧΑΡΑ - ΛΥΠΗ   Από την ποιητική μου συλλογή «ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ»   Στιγμή ιδιαίτερης χαράς που σπρώχνει η φαντασία γεννόντας φαντασίωση   που έχει λέει αιτία, χρώματα που παραμιλούν θέλουν να τραγουδήσουν, οι σκέψεις που χοροπηδούν θέλουν να απαιτήσουν   Και στην απαίτηση τους διαρκώς στέκονται και προεξοφλούν τα γεγονότα όπως θέλουνε λέγοντας έτσι θα γενούν μα αυτά βγαίνουν αλλιώς κόντρα στη φαντασίωση λάθος τους ήταν φοβερό κείνη τους ή αξίωση.   Της φαντασίωσης χαρά γίνεται αίφνης λύπη αυτό που θέλησε πολύ βλέπει τώρα της λείπει μες την απογοήτευση ξέχασε πια να θέλει ποτέ της δεν φαντάστηκε πως είν' πικρό το μέλι.   Στη νέα μέρα που άρχισε μένει κρυμμένη η χαρά στην ύπαρξη της ζάρωσε ζητάει ελπίδα στην καρδιά.     2024©G.Tzivras

  ΣΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΕΡΩΤΑ αλά Μίστερ ΛΥΤΡΑ (*)   Από την ποιητική μου συλλογή "ΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ" /17.6.2024     Ενστικτωδώς ο έρωτας κρύβει μια δύναμη τρελή που κάποτε οδηγεί τυφλά δείχνοντας να μπορεί ακόμα και το αρχέγονο αίσθημα αυτοσυντήρησης να ξεπερνάει καταστροφικά στο πείσμα μιας αντίρρησης.   Όσο για μένα συμπαθώ τρελά ερωτευμένους καθώς τους λέμε ευτυχείς, ποτέ δυστυχισμένους εκτός εκείνων των στιγμών που ο έρωτας σκοτώνει θύτης και θύμα χάνονται πίσω απ' την οθόνη.   "-Αγάπη μου" της έλεγε "...χωρίς εσένα εγώ δεν ζω!" "-Κι εγώ γλυκέ μου έρωτα, ξέρεις πως σ'αγαπώ!" Απάντηση που μια ηχώ την άλλαζε στο χρόνο και σε μια άστατη στιγμή να στάζει μόνο πόνο.   Ποιός αγαπούσε άρα ποιόν κι από έρωτα σε μίσος γέμισε αναπάντεχα του έρωτα η νήσος, πως ανταλλάχτηκαν φιλιά με του θανάτου αγκαλιές που πνήξανε στα αίματα σώματα κι άδολες ψυχές;   Τα παραδείγματα πολλά πρόσφατο αυτό του Λύτρα σαν δικηγόρος ζήταγε από ενόχους λύτρα που ο ίδιος τώρα οφ...

  «- ΜΑΝΑααα! ...»   Από την ποιητική μου συλλογή « ΣΤΗ ΖΩH ΜΑΣ »     Τα τρία ζωηρά παιδάκια της είχε η Μαριώ στο σπίτι απ' το πρωί ως το βράδυ της να τα φροντίζει, ήτοι τα ρούχα τους τα καθαρά, στην ώρα του το φαγητό τους χωρίς να ακούει  γλυκόλογα  ούτε το  ευχαριστώ τους .   « - Μαμά πούναι τα ρούχα μου; - Μάνα φτιάξε μια σούπα! Επείνασα, βιάζομαι, δεν μ' άκουσες που σούπα; Να φύγω θέλεις νηστικός στο ραντεβού να πάω, ετοίμασε μου φαγητό πριν φύγω που πεινάω! »   Έτρεχε η Μαριώ ολημερίς κάποτε και τις νύχτες κόκκινο δείχναν συνεχώς ταχύτητάς της δείχτες μαζί κι ο σύζυγος με τις πολλές συνέχεια απαιτήσεις του και μεταξύ των άλλων ν' ακούει τις ειδήσεις του.   Και μια φορά που τα παιδιά έψαχναν τη μαμά τους συνάντησαν στον διάδρομο τον βιαστικό μπαμπά τους « - Τι θέλετε; » τα ρώτησε κι αυτά κοιτώντας τον μπαμπά « - Πες μας καλέ πατέρα μας, ξέρεις που είναι η μαμά; » ...     2024©G.Tzivras          ...

Λόγια Λαρ(ι)σαίικα ...αμερικανιστί Στη Λάρισα που βρέθηκα έμαθα «νέα» γλώσσα  δίπλα στ' αμερικάνικα ονόματα και τόσα  πολλά επίθετα με προφορά να λέω λαρισαϊστί που κάθε λέξη πρόφερα σα να μου ήτανε γνωστή.  Κάποιος γνωστός με ρώτησε: «-Γειά σου, τι κάνει Ιμάμης;» «-Των μουσουλμάνων ο παπάς ξένος μου είναι Τσάμης» Απάντησα, μα ο ερωτών γέλασε και μου είπε: «-Για την μαμά σου σε ρωτώ, περήφανέ μου τύπε!» Όταν δε ο συγκάτοικος «-Ντις!» με πρόσταξε «Να φύγουμε.»  «-Το πιάτο στο πλυντήριο ξέρεις πως δεν το κρύβουμε.» Τούπα και μου απάντησε: «-Εγώ σου λέω να ντυθείς!» «-Α Ναι.» Τούπα πως εκατάλαβα «-Δεν ήσουν όμως ...ακριβής.»  Πιό 'κεί μπροστά σε γέφυρα μιλάνε δυο μηχανικοί  «-Κοίτα Πανάγο προς τα εκεί τη γέφυρα που στέκει.» «-Μπάγερν, λέω εγω, αν την προσέξεις είν' λοξή  και λίγο προς τα δεξιά δεν είν' η γραμμή τουφέκι!» Κακώς παρανοήθηκε, την ποδοσφαιρική ομάδα  δεν εννοούσε αλλά τη γέφυρα να γέρνει στη λιακάδα.  «-Genau!» εφώναξε πιό 'κεί μια ...