Listen to my poem

  Η Μπαρουτόπιτά μου     Έφτιαξα Μπαρουτόπιτα με στάχτη απ’ τα χαλάσματα πούβρισκα τρέχοντας στη γη, να διώξω τα φαντάσματα, στη ζύμη έβαλα καημούς, θανάτους, μοιρολόγια, κι αντί για λάδι έχυσα τα πιό βαριά μου λόγια.   Το φύλλο ζύμωσα καλά με αίμα απ’ τους πολέμους και τ’ άπλωσα για να ψηθεί σε άγριους ανέμους, γαρνίρισα την πίτα μου με μίσος κι αδικία μαύρο πιπέρι έριξα να την σερβίρω κρύα.   Στον φούρνο μπήκε κι άναψε με σπίθες από στήθια που χάσανε το δίκιο τους, σκύψανε στη συνήθεια κι όταν φουσκώσει η ζύμη της μία κραυγή θε να ακουστεί που θα τη νιώσουν δυνατοί και δήμιοι στη γη.   Δεν είναι γλέντι ούτε φαΐ, όρκο τον λέω φλογισμένο για ‘ κείνο ν που ποδοπατεί άνθρωπο σκλαβωμένο κι όταν κοπεί το πρώτο της κομμάτι , η μοιρασιά θα είναι θύελλα βαριά, φωτιά στην καταχνιά.   Σέρβιρα Μπαρουτόπιτα σε όσους μας προδώσαν, κατάλληλο γι' αυτούς φαΐ για όσα μας εδώσαν που νιώθοντας τη γεύση της ίσως να κατα...

«Η Σιωπή του έρωτα»     Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ" κατά το ομώνυμο ποίημα του ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ https://youtu.be/smc7E3GdiFQ?si=mlDDzogLYcuPQYQo    Έτσι που ο ήλιος το μπορεί με την αστραφτερή του λάμψη να διώχνει το φεγγάρι, το σπρώχνει σε μια κάμψη στη σκοτεινή σπηλιά του εκεί να κλείνει το πορτόνι χωρίς να ακούσει το γλυκό τραγούδι απ' το αηδόνι,   έτσι η ομορφιά σου αμείλικτη τα χείλη μου σφραγίζει, κάνει παράφωνα για εμέ ωραία τραγούδια, με λυγίζει κι όπως του ανέμου η πνοή μες στα λιβάδια τρέχει και κάτω απ' τις φτερούγες του κρύβει ορμή που έχει   σπάζοντας με τα δυνατά φιλιά του τα άγρια καλάμια, φιλιά που μόνο αυτά μπορούν τραγούδια γίνουν και ποτάμια, όργανα τραγουδιού αλλιώτικα σαν τα ορμητικά μου πάθη, που παραδέρνουν μέσα μου μεγάλο μου είναι αγκάθι,   με τη μεγάλη απέραντη Αγάπη να αλλάζει κάνοντας την αγάπη μου βουβή, την ε ξεροσταλιάζει, τα μάτια μου όμως κοιτούν εσέ κι εγώ ετσι μένω σιωπηλός κ'...

Δ υο ( Εξω )Γ ήινοι -ΕΥΤΡΑΠΕΛΟΝ-     Εκεί που ο Νίκος κ' η Μιμή ρέμβαζαν στην ταράτσα στου έρωτα γλυκόλογα κάνανε μια γκριμάτσα που ήρθανε εξωγήινοι πιο 'κει   μέσα στο ούφο τους καλλίγραμμο ανδρόγυνο που βγάζοντας τον σκούφο τους θαμπώσαν Νίκο και Μιμή, τους άναψαν φυτίλια για να συνέλθουν πήρανε μία μεντόλ παστίλια.   "-Μιμή μου", λέει ο Νίκος της, "μου ήρθε μια ιδέα, θα ήτανε απίθανοι για ερωτική παρέα πήγαινε εσύ με τον Ψηλό που σου γυαλίζει μάτι κι εγώ με την Απίθανη σε ωραίο μου γινάτι."   "-Νίκο μου μ' έπεισες αφού κανείς δεν θα το μάθει, η φαντασία μου άρχισε να τρέχει και να πλάθει, (και προς τους εξωγήινους) παιδιά μη φύγετε θα βρείτε κρεβάτι καταπληκτικό να "διπλοκοιμηθείτε!"   Και βιαστικά βρεθήκανε σε χωριστά δωμάτια που είχαν μοιάσει ξαφνικά πολυτελή παλάτια... Πρώτη η Μιμή ξαφνιάστηκε που ο Τύπος ήτανε ...μικρός, τούπε „-Έτσι δεν γίνεται!" κλαίγοντας γοερώς.   Σε γλώσσα εξωγήινη της το εξήγησε σωστά να του τραβάει τα α...

Καλώδιο ...made in kafenio A πό την ποιητική μου συλλογή «Τα κάποτε Επίκαιρα»     Σ του ελληνικού Αιγαίου το βυθό καλώδιο είπαν θα π εράσει κι ο Έλληνας με πλοία του στην Κάσο είχε φτάσει, σχέδια και χάρτες στρώθηκαν στο σπίτι διπλωμάτη ήρθε όμως ο Γ ε ί τον ας κι είπε με φόρα: «Κ ράτ ει!»   Ο στόλος μας φοβήθηκε , η Αθήνα έκανε πίσω σαν ν ά βλεπε βρυκόλακες, είπε « Α ς το παρατήσω ! » Ο ι Τούρκοι φτιάχν ουνε πολλ ά με λόγια και με σάλια κι εμείς πουλάμε ηρωισμό, μα φτάνουμε στ α χάλι α .   Εικοσιπέντε μίλιονς της Κύπρο υ η συμμετοχή κάποια από αυτά ακούστηκε πως τά χουν … καταπιεί. Κι έτσι το έργο ναυαγεί, στο ελληνικό Αιγαίο κι ότι μας μέλει να γενεί, γενέσθω Θεού ελέω.   Η Κ ύπρ ος είπε « Ά σε με, μη μπλέξω, που έχω χρέη ! » Είκοσι πέντε μίλιονς ψιλά για το κουρμπέτι είδε πως θάταν ζάχαρη στο πιάτο του μεμέτη έτσι που η Αθήνα στάθηκε, μπροστά στον Τούρκο κλαίει.   Μεγάλα λόγια λέγαμε « Θ α φέρουμε το ρεύμα ! » , μ α εκεί στην Κάσο σιωπή ...

"Περιμένοντας τους Βαρβάρους" Ποιητικός αντίλαλος στο ομώνυμο ποίημα του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη     -Τι περιμένουμε στην αγορά όλοι εδώ συναθροισμένοι; -Που θάρθουνε οι βάρβαροι έστω και καθυστερημένοι.   -Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μι α τέτοια απραξία; Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί; Χρέος τους η νομοθεσία!   -Και τι νόμους θα κάμουνε οι οκνηροί Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα κάμουν την δουλειά αυτή.   -Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί εσηκώθη, στην πιο μεγάλη πύλη της πόλης μας υψώθη, στον θρόνο του επίσημα κορώνα εστεφανωθη;   Ο αυτοκράτωρ περιμένει τους βάρβαρους να υποδεχθεί, στον αρχηγό τους μάλιστα ετοίμασε περγαμηνή, τίτλους πολλούς κι ονόματα του έγραψε εκεί.   -Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν σε τόγες κόκκινες φανταχτερές εις την Βουλήν εμπήκαν; Γιατί βραχιόλια φόρεσαν με   αμέθυστους πολλούς, πολύτιμα μπαστούνια, ...θα τάδιναν σ' Α υτούς;   Οι βάρβαροι φ τ ά ν ουν σήμερα , μισούν αυτά που τους θαμπώνουν, σ' ευ...

Τα πολλά εγκάρδια ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μου στις εκδοσεις ΚΕΦΑΛΟΣ και ιδιαίτερα στον ακούραστο πρόεδρο κο Πάστρα για τη βράβευση του ποιήματος μου "ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ" / κατηγορία ΣΑΤΥΡΙΚΟ     Πρωταπριλιά     Πρώτη του Απρίλη κι ο Γιωργής άντρας ψηλός πολλά βαρύς παίρνει το ύφος σοβαρό του και λέει αίφνης στη Μαριώ του:   «-Αγάπη μου πρέπει να στο πω αφού πολύ σε αγαπώ γιατί βλέπω δεν το μπορώ κρυφό από 'σε να το κρατώ.   Σε απάτησα ξέρεις μια φορά εκεί στην πάνω γειτονιά κι αν τώρα σε στενοχωρώ συγγνώμη για το μυστικό μα πρέπει να στο εξομολογηθώ!»   Κι έτσι που είδε τη Μαρία του να κλαίει, στη στενοχωρία του συμπλήρωσε βιαστικά «-Πρωταπριλιά αγάπη μου, Πρωταπριλιά!»   Στο κλάμα της η Μαριωρή ψάχνει τη λέξη για να βρει το βλέμμα κρατάει χαμηλά και του απαντάει ντροπαλά: «-Κι εγώ αγαπη μου... Πρωτομαγιά!...»

  The Hourglass   Από την ποιητική μου συλλογή «Αγγλιστί»--- From my poetry Collection «In English». Set in music by SONGER®, Illustration by GEMINI®   First musical setting : The Hourglass_1: https://youtu.be/vCDve5ZAmrY?si=-S4PV7Y1vvMx2_HX The exact text as it's being sung:   ------------------------------------- A grain of sand, a fleeding spark, a whisper echoing through the dark, so the world is moving, bending the line, as thought meets dust and flesh defines time.   The stars above serena steel, are deaf to joy and blind to fear and we're asking them why we are born, why hearts must break, why dreams are torn.   The hourglass mocks both king and slave, its silence is deeper than even the grave and in its horrible fall a truth may lie: We are not the WHEN, we are the WHY.   We build our truths on shifting ground, we chase the echos, but lose the sound and though we climb with bleeding hands, the peak dissolves to nameless bands.   So let the...