«ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ»

 

«ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ»
 

Bασιζμένο στον ομώνυμο μύθο. Από την ποιητική μου συλλογή  «ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ»

Set in video music by AI / Suno, Dalle-3, Clideo, webp: https://youtu.be/nETHLn123Sg

 
 
Γιός βασιλιά στα βορεινά της Θράκης
Ορφέας, όμορφο το όνομά του,
στη μουσική του οσάκις,
που έπαιζε πολλάκις
στα μέρη του δουκάτου,
σαγήνευε όλους τους θνητούς,
άγρια ζώα και Θεούς,
αφού διδάσκαλός του
ο ίδιος ο Απόλλων ήτο
και μουσικός Θεός του
στης μουσικής τον μίτο.
 
Σε κείνο το ταξίδι του μαζί με τσ' Αργοναύτες
τον Ιάσωνα βοήθησε και όλους του τους ναύτες
να ξεγλυστρήσουν και να βγούν
σώοι απ`τίς Σειρήνες,
στις φοβερές τους δίνες
με το τραγούδι του σωθούν.
 
Λοιπόν στα δάση μια φορά
της Πιερίας τραγουδούσε
εξαίσια μελωδικά
νύμφη συνάντησε σε μια πηγή
κρυστάλλινη και δροσερή
σταμνί νερό κρατούσε
και ο Ορφέας να ρωτά
τ' άγνωστο όνομά της
έτσι που μέσα του βαθιά
γεύτηκε τ' άρωμά της.
 
Έρωτας ξύπνησε βαρύς
σκέφτηκε ο Ορφέας ευθύς,
αφού από ‘κει και στο εξής
η ζωή του θάτανε χωρίς
την όμορφη Ευρυδίκη του
μονότονη, μια φρίκη του.
 
Ποιά ευτυχία όμως κρατά
αιώνια και δυνατά;
Γιατί νάταν εξαίρεση,
ξεφύγουν τη διαίρεση
στου "καλού" φίλου τους την αίρεση;
O Αρισταίος θέλησε βίαια να δαμάσει
στο τέλος δε θανατικά βιάσει
την νύμφη την πανέμορφη
μούσα του Ορφέα έμορφη!
 
Στον άκρατο τον πόνο του πολλά τα μοιρολόγια του
μελωδικά κι ατέλειωτα μόνο οι Θεοί τα λόγια του
ν' ακούν καταλαβαίνουν και τόσα ευχολόγια του.
 
Αυτοί σαν παντοδύναμοι
στον Άδη και στον ξύπνιο του
να στείλουν με τη δύναμη
του τραγουδιού του Ορφέα,
του τόπαν και στον ύπνο του
στέλνοντας τον Μορφέα,
που τούπε πως θα κατεβεί
στον Άδη να συναντηθεί
και επιτέλους ξαναβρεί
την Ευρυδίκη του εκεί.
 
Περνώντας τον Αχαίροντα έφτασε εις τον Άδη
μελωδικά τραγούδαγε στο μαύρο εκεί λιβάδι
που ο Κέρβερος εφύλαγε την Πύλη στο σκοτάδι,
τέρας οπού δεν άντεξε μπροστά στη μελωδία
πρώτη του ήτανε φορά να χάσει κάθε βία
που του Ορφέα η μουσική τούφερνε ηρεμία.
 
Πέρασε ήρεμα μπροστά
ο Ορφέας και ατένισε
τον Πλούτωνα να τον κοιτά
που η μουσική τον ξένισε
και τον Ορφέα να ρωτά
τι έχασε στον Άδη που ζητά.
 
Με τον Ορφέα να του απαντά
με μουσική που διαπερνά
του Πλούτωνα μαύρη την καρδιά,
ήταν η καταδίκη του
την έμορφη Ευρυδίκη του
δεν μπόριε να ξεχάσει
στον Άδη πούχε χάσει.
 
Ο Πλούτωνας εσάστησε
έτσι κάπως εχάρη
και δυνατό κατάστησε,
τους έκαμε τη χάρη
με όρο μη ξεχάσει,
καθώς θα ανεβαίνουνε
στον πάνω κόσμο βγαίνουνε
την Ευρυδίκη πίσω του ποτέ να μη κοιτάξει.
 
Μαζί θαρχόταν κι ο Ερμής,
που πάντα δίκαιος κριτής
στου Ορφέα την παράβαση
δεν θάφηνε στη διάβαση
ξανά την Ευρυδίκη του
μονάχος να ξαναβρεθεί
στη γνώριμη τη φρίκη του
θάταν η καταδίκη του.
 
Ο Ορφέας εσυμφώνησε, σίγουρα το μπορούσε
έτσι που αιώνια δυνατά τη νύμφη του αγαπούσε.
 
Ξεκίνησαν λοιπόν δια μίας
να βγούνε επιτέλους
εις τα βουνά της Πιερίας
μα λίγο πριν του τέλους
ήτανε πάνω στη στροφή
η Ευρυδίκη άφωνη εκεί
και μέσα στον αφόρητο
έρωτα ασυγχώρητο
με αγωνία γύρισε ο Ορφέας για να δει
μπας κι είχε χάσει ξαφνικά του
την Ευρυδίκη τη γλυκιά του.
 
Κι ενώ την είχε πίσω του
στου δρόμου του αγείσωτου
μόλις την είδε έχασε
δια παντός τη νύφη
σα να του μπίξαν ξίφη,
ποτέ όμως δεν ξέχασε
την ιερή αυτή μορφή
που αιώνια κουβαλούσε
στα τρίσβαθα του στην ψυχή
και πως αλλιώς να ζούσε;...
 
Χρόνια τον βρίσκουμε να τραγουδά
στα δάση μα να προσπερνά
και η κάθε νύφη να κοιτά
μ’ όλο το δέος να αγρικά
στο μοιρολόι απ' τήν καρδιά
της Ευρυδίκης του η μορφή ξαναγυρνά,
που ένα λάθος του έρωτα την έδιωξε παντοτινά.
 
Κι αν τον κατηγορήσουμε, στον άκρατο έρωτά του
λάθος ζωής πως έκανε κι έδιωξε από κοντά του
ό,τι πολυτιμότερο είχε στα σωθικά του,
επιπόλαια απαιτήσαμε απ'τον ερωτευμένο
μαζί νάναι κι αλάνθαστος σαν κείνο τον δεμένο
στα χαμηλά της ύπαρξης, που η καρδιά παγώνει
αγάπες κι έρωτες πολλούς αμέσως θανατώνει
σε μία άλλη ηθική κρύα πολύ μα και στεγνή,
που τέτοια λάθη αγνοεί, όταν διατάζει η Λογική
κάνοντας τη ζωή πιό σίγουρη, ίσως όμως ξερή…
 

2022©G.Tzivras