Listen to my poem

  The Shared Horizon                                  – A Journey Between Poetry and AI Το ποίμά μου στα αγγλικά « The Shared Horizon » που μ όλις αναρτήθηκε και διαμοιράζεται από τον διανομέα μου DistroKid στις διεθνείς γνωστές πλατφόρμες ( Spotify, Amazon music, Apple music, itunes, etc. ) Pre Save-Link to the song: https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/the-shared-horizon -------------------------------------------------------------------------------------- I am thrilled to announce the release of my latest project, "The Shared Horizon" ! This song is a very special endeavor for me, as it translates my deep beliefs in compassion and tolerance into a musical experience. The Message Behind the Words In a world that often feels divided, "The Shared Horizon" serves as a reminder that we all stand beneath the same sky. My poem explores the vital necessity of empathy: "To wal...

Σμίξιμο   Κείμενό μου που μελοποίησα δίνοντας διαταγές (prompts) στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI / SUNO) και που ακούτε εδώ:  Σμίξιμο by Gerasimos Tzivras - DistroKid      Σαν το λυκόφως σμίγουνε που πά στη μέρα γέρνει, δύο σκιές που έχουν δει ο χρόνος τι τους φέρνει, τα βλέμματα σαν τα πουλιά κρυφά διασταυρωθήκαν και σε μια θάλασσα βαθιά τα όνειρά τους βγ ήκαν.   Απ άνω τους η σιωπή ταιριάζει σαν πρωτάγγιχτο κλειδί, σαν το φεγγάρι που στο κύμα ανακαλύπτει μια ν ευχή, το γέλιο στην ψυχή τους αργοκυλάει τώρα, άνεμος που φέρνει στα κλαδιά τη νέα τούτη ώρα.   Στέκουν και η ανάσα τους γίνεται μια προσευχή σαν κρύσταλλο που στέκει ακόμα δίχως αμυχή, τα χέρια τους σαν τα πουλιά που δεν φοβούνται να πετάξουν κι όταν πετούν διστάζουνε τον κόσμο να αλλάξουν.   Ανάμεσα στα λόγια τους ο πόθος μεγαλώνει σαν του Απρίλη τη βροχή που   ρόδο ξεδιπλώνει, η κάθε παύση όρκος τους, κάθε ματιά μια ελπίδα, το μέλλον τώρα ανοίγε...

  Ψυχοσάββατο Στο σημερινό πρώτο μέγα Ψυχισάββατο της Ινδίκτου, που βιντεομελοποίησα με ΑΙ (Suno, Dalle-3, Movavi) και ακούγεται/ βλέπεται στο ΥΤ-Κανάλι μου εδώ:  https://youtu.be/Vokkm-0fAsQ    Στ α μνήματ α σ τη σιγαλιά ψίθυρος μια καμπάνα δάκρυ που στάζει ο ουρανός στου χρόνου την αλάνα , ο νόματα που ψάλλονται στου Ι ερού το δώ μα γίνονται άστρα μυστικά στου Ο υρανού το σώμα.   Η μνήμη δ υνατός δεσμός που δένει τους χαμένους , μ ι α φλέβα που επι κοινωνεί με κόσμους φωτισμένους , δ εν είναι ο θάνατος σιωπή, μα τρόπος μιας μετ ά β α σ η ς, μια πύλη που ο άνθρωπος μύστης μιας γίνεται ανάβασης.   Στα κόλυβα γεύση ζωής , σιτάρι και λιβάνι κι η μνήμη σαν θυμίαμα στο υ ονείρου το ντιβάνι, ένδυμα που το χτύπησε του χρόνου κάποιο βό λι ‘ κ ει που η ψυχή γυμνή σ του Α γν ώ στο υ πέταξε περβόλι.   Σαββάτου ψυχομνήμονου βαριά γλυκιά η ώρα ανοίγει δρόμο η προσευχή στης γη ς τη ν κάθε χώρα , σ του Ψυχοσάββατου τ...

  Ο Ήχος της Τ έχνης   Ποιητικός αντίλαλος στο ομώνυμο γράφημα του Δημήτρη Κατηφόρη (*). Από την ποιητική μου συλλογή "ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ" Βίντεο μουσικοσύνθεση του ποιητή με ΑΙ prompts  (Suno, Dalle-3, Clideo) https://youtu.be/8vE18xHbXwQ     Στην πόλη που ο χρόνος τρέχει σαν μια πληγή ανοιχτή, ζούσε ο Αιμίλιος, με τέχνη του κρυφή και σιωπηλή , δ εν μάζευε τραγούδια ού τε και λόγια φανερά, μα ήχους ξεχασ μένους απ’ της ψυχής τα βάθη τα παλιά.   Με χάλκινο χωνί αφουγκραζόταν ό,τι εσύ δεν το ακούς, τον στεναγμό του βλέμματος, τον έρωτα που αφήνει σιωπηλούς κ ι όταν παγίδεψε τον ήχο μ ί ας αγάπης περασμένης, ο χρόνος γύρω λύγισε μιας μέρας προς τα χθες σπασμένης.   Κατάλαβε , οι ήχοι είναι του κόσμου τα φτερά, φρένα του σύμπαντος, όχι απλές αράδες στα χαρτιά , α ν η σιωπή θεριέψει, όλα θ ε ν α παγώσουν ξαφνικά κι εζήταγε να βρει τον ήχο , εκείνο που γεννά ιδέα καθαρά. ...