Ερωτικό

Ερωτικό

Κατά το ομώνυμο ποίημα του Όσκαρ Ουάιλντ, από την ποιητική μου συλλογή «Ποιητικοί Αντίλαλοι στη Λόγου Τέχνη» που μελοποίησα με διαταγές μου (prompts & tags) μελωδικής γραμμής και ενορχήστρωσης στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI: Suno), που ακούμε εδώ: https://distrokid.com/hyperfollow/gerasimostzivras/5HZZjhlYyEh?ref=release  

Στα μάτια σου ανάβουνε του κόσμου όλου οι φωτιές,

η νύχτα γέρνει αθόρυβα κλέβει απ’ τα χείλη ευχές,

η σκέψη μου σ’ αγγίζει, αέρας που γλυκά φυσάει

κι ο πόθος μου σε δένει σαν αλυσίδα που δε σπάει.

 

Το δέρμα σου στο άγγιγμα θέλει η καρδιά να πιει

σαν θάλασσα που γέμισε με φλόγες στη σιωπή

κι αν τα άστρα σβήσουν δια μιας κι ο κόσμος μείνει μοναχός,

θα σ’ έχω εγώ για όνειρο, για ήλιο, για το Φως.

 

Στο βλέμμα σου καθρέφτισα τ’ αστέρια όλα τ' ουρανού

κι έγινα ήχος μουσικής, εικόνα ονείρου μακρινού,

το χάδι σου ήρθε απαλά σαν αύρα στο πρωί μου,

σαν γιασεμί που πλούτισε στον κήπο την οσμή μου.

 

Όταν η νύχτα σιωπηλή το πέπλο της απλώνει,

η σκέψη μου στα χέρια σου σκέψεις κακές σκοτώνει,

τα βήματά σου χαραγές στου χρόνου τη σελίδα

κι εγώ γραφή, εγώ φωνή κι εσύ η γλυκιά μου ελπίδα.

 

Κι όταν τα χείλη σιωπούν τότε η καρδιά μου ξέρει

πως κάθε λέξη σου έρωτα σταλαγματιά θα φέρει

κι αν η ζωή σκορπίσει εμάς σε δρόμους μακρινούς,

θα ‘μαι η ασπίδα, η προσευχή, σε άγριους καιρούς.

  

2025©G.Tzivras

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το μελοποιημένο μέρος του ποιήματος
 
🎵 Ερωτικό
 
 
Στα μάτια σου ανάβουνε του κόσμου όλου οι φωτιές,
Η νύχτα γέρνει αθόρυβα κλέβει από τα χείλη ευχές,
Η σκέψη μου σ’ αγγίζει αέρας που γλυκά φυσάει
Κι ο πόθος μου σε δένει σαν αλυσίδα που δε σπάει.
 
Εσύ το φως μου εσύ η γη
Στης σιωπής το προσκεφάλι,
Αν όλα σβήσουν μια στιγμή
Θα σε κρατώ κοντά μου πάλι.
 
Το δέρμα σου στο άγγιγμα θέλει η καρδιά να πιεί
Σαν θάλασσα που γέμισε με φλόγες στη σιωπή
Και αν τα άστρα σβήσουν δια μιάς κι ο κόσμος μείνει μοναχός
Θα σ’ έχω εγώ για όνειρο, για ήλιο, για το Φως.
 
Εσύ το φως μου εσύ η γη
Στης σιωπής το προσκεφάλι
Αν όλα σβήσουν μια στιγμή
Θα σε κρατώ κοντά μου πάλι    …Χ2
 
…………………
Κι έγινα ήχος μουσικής, φιλί κάποιου παλιού καιρού,
Το χάδι σου άγγιγμα δροσιάς πρωινής με ταξιδεύει
Σαν γιασεμί που μ’ άρωμα το πνεύμα μου μαγεύει.
 
Όταν η νύχτα σιωπηλή το πέπλο της απλώνει,
Η σκέψη μου στα χέρια σου σκέψεις κακές σκοτώνει,
Τα βήματά σου χαραγές στου χρόνου τη σελίδα
Κι εγώ γραφή, εγώ φωνή, κι εσύ η γλυκιά μου ελπίδα.
 
Εσύ το φως μου, εσύ η γη
Στης σιωπής το προσκεφάλι,
Αν όλα σβήσουν μια στιγμή,
Θα σε κρατώ κοντά μου πάλι.
 
Κι όταν τα χείλη σιωπούν, τότε η καρδιά μου ξέρει
Πως κάθε λέξη σου έρωτα σταλαγματιά θα φέρει,
Αν η ζωή σκορπίσει εμάς σε δρόμους μακρινούς,
Θα ‘μαι η ασπίδα, η προσευχή, σε άγριους καιρούς.