Listen to my poem

H δημογραφική Κρίση.gr 2025   Από την ποιητική μου συλλογή « ΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ »     Σ' Ελλάδας μέρη τα παλιά, 'κείνα τα ματωμένα ο χρόνος σβήνει αφήνοντας σπίτια αδειανά και ξένα, απ’ το έντεκα ως σήμερα απώλειες μετράμε, πεθαίνουμε περσότεροι, λιγότεροι γεννάμε.   Μισό εκατομμύριο ψυχές εσβήσανε από τότε, σαν φύλλα φύγαν στο βοριά και ποιός ρωτάει πότε, το μέλλον ελιγόστεψε, στερεύει σαν ποτάμι, κι ο τόπος ξεραμένο μοιάζει που κόβεται σαλάμι.   Σε χρόνια δεκατέσσερα οι δείχτες πάνε κάτω, η χώρα να ερημώνεται σε λιμνασμένο βάτο, τόσες χιλιάδες Έλληνες χάθηκαν σαν καπνός, που όταν το βλέπει κλαίει ακόμα κι ο Θεός.   Σχολεία κλείνουν σιωπηλά χωρίς παιδιά στις τάξεις, ενώ οι μεγάλοι ξεστομούν τις «εθνικές» προτάσεις κι αδυνατίζει της Ελλάδας μας το ήδη αδύναμο κορμί της, μένει μονάχα ένας καημός να τρώει την ψυχή της.   Ο θάνατος ξεπέρασε τις γέννες μες στα χρόνια και η Βουλή συσκέπτεται για δάνεια και μνημόνια, πολλοί φωστήρες τάζουνε προγράμματα και ...

  Σονέτο στην Eυτυχία του Nεόπλουτου   Από την ποιητική μου συλλογή « ΣΤΗ ΖΩΉ ΜΑΣ »     Είχε τα πάντα δια μιάς δίνοντας όλα της ψυχής του, τον πνίγουν όμως οι αριθμοί στη νέα ρουτίνα της ζωής του με δικηγόρους γύρω του, φρουρά και μυστικότητα μετρά τις νέες ώρες του με φόβο, αβεβαιότητα.   Τα λόγια κάποιων « φίλων » του σα δηλητήριο στάζουν και όσοι τον κολάκευαν τώρα τονε χλευ άζουν, τα φράγκα φέραν δύναμη, μα όχι ευτυχία, η νέα πραγματικότητα τούφερε αγων ία.   Ο δρόμος του μέχρις εδώ τίμιος ήταν καθαρός, μα πώς γυρνάει που χρωστά στη νέα ζωή του και στο φως; Πίσω από μάσκες κρύβεται και νομικά τεχνάσματα κι όμως τη νύχτα τον ξυπνούν τρομακτικά φαντάσματα...   Γιατί το θέμα τελικά, δεν είναι αν έχουμε χρυσό, μα αν στον καθρέφτη βλέπουμε πρόσωπο αγάπης καθαρό .     2025©G.Tzivras

Στον Πενταδάκτυλο   Το ποίημά μου συμμετοχής στον πρόσφατο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό με ομώνυμο θέμα από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου, που ΔΕΝ έτυχε διάκρισης     Σαν κάστρο αγέρωχο ψηλό, όρθιος μ ε δόξα ήρωα δυνατού ο Πενταδάκτυλος βουνό επιβλητικό, στεφάνι Κύπριας Γης και Ουρανού τον ήλιο αγγίζει το πρωί που οι άνεμοι τον προσκυνούν, φεγγάρι βράδυ τον φιλάει και στους αιώνες μύθοι τον υμνούν.   Τα βράχια του είναι σμιλευτά κι η θάλασσα τον χαιρετά, της λευτεριάς τα όνειρα ακριβά με κύματα γαλάζια και χρυσά, ανέγγιχτος, περήφανος φρουρός να μαρτυράει δόξες κι έπη σκοντάφτει απάνω του ο εχθρός που ωχριά καθώς τον βλέπει.   Τα δάση Σου Πενταδάχτυλε πλατιά, άρωμα και του χρόνου μύρο μες στις σπηλιές Σου μυστικά οι θύμησες στην πέτρα Σου, στα γύρω, σαν τότε που ο Σαρακηνός έτρεξε στην Κερύνεια του Διγενή γλυτώσει δεν πρόλαβε απ’ την Αμμόχωστο ξεφύγει στη Συρία, τομάρι του να σώσει.   Τον προλαβαίνει ο Διγενής με το ένα χέρι στο σπαθί με το άλλο να ακουμπάει του όρ...

Τ α πολλά ε γκάρδια ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μου στον Σ ύλλογο Π ολιτισμού Ε λλάδ α ς Κ ύπρου και ιδιαίτερα στη δραστήρια πρόεδρο του κ α. Σ ίσσυ Σιγιουλτζή Ρ ο υ κ ά για τη διάκριση του ποιήματός μου στον 14 ο    Διαγωνισμ ό Ποίησης και Πεζόμορφου Στοχασμού « Των θαλασσών τα λόγια », που εδώ διαβάζετ ε:   Tων θαλασσών τα λόγια     Των θαλασσών τα λόγια, ψίθυροι κάποτε γλυκοί, περαστικοί σαν άνεμοι μέσα στου κόσμου τη βουή, κύματα που σου φέρνουνε δικά τους μυστικά, θύμησες και θροΐσματα καθώς τ' ακούς κάθε φορά.   Θάλασσας λόγια σκόρπια, σκέψεις ταξιδευτές στο κύμα πούχε πιστέψει ο ναυαγός των τότε του ονείρων θύμα, που εσύ Της τα πιστεύεις κι ας έχει σπάσει τη σιωπή Της, δεν σκιάχτηκες που θα σου πει τι κρύβει στο κορμί Της.   Λόγια γεμάτα όνειρα και φως απ ό άστρα μακρινά στο στόμα Της τραγούδια που κρύβουν μυστικά , τα κύματά Της κουβαλούν ελπίδες και καημούς,   μηνύματα που λες σταλμένα από Ολύμπιους Θ εούς,   να σου θυμίζουν γρήγορα πως η ζω...

Θανατηφόρο selfie   Από την ποιητική μου συλλογή « ΣΤΗ ΖΩΉ ΜΑΣ »     Στου γκρεμισμένου βράχου την αιχμή selfie θέλει να βγάλει στο Instagram influencer εκεί φώτο θέλει να βάλει, κρατά το κινητό ψηλά, χαμογελά φαρδιά-πλατιά, το βάραθρο από κάτω τονε κοιτάζει βλοσυρά.   Στο βάθος θάλασσα απλωτή, στα μάτια του έχει like, επίμονα στη σκέψη του το selfie του viral strike, η φίλη του εναγώνια « Μη τρέχεις εκεί πάνω! » Μα αυτός πιστεύει στη ζωή σωστό έχει πάντα πλάνο.   Στο Instagram και στο TikTok βλέπει likes-Στεφάνι, δεν βλέπει όμως το κενό στα πόδια του που φτάνει, έξτρα ένα βηματάκι του για τέλεια γωνία, μα η φύση ασυγκίνητη βαριά βάζει τελεία.   Στο cloud βγαίνει η selfie του με χίλια views την ώρα, μα λείπει ο πρωταγωνιστής στο άχαρό του Τώρα κι αν βγει στο site η είδηση, έπεσε ο νέος στον γκρεμό το μπράβο για το selfie του πένθιμο θάναι οδυνηρό.   Στον κόσμο μένει η selfie του με πόνο να θυμίζει, η Ζωή αξίζει πιο πολύ απ’ ό,τι Αυτή στολίζει.   20...

  Στις στάχτες της Φωτιάς Αύγουστος.gr 2025 Από την ποιητική μου συλλογή "ΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ"   Στην κάψα του καλοκαιριού με τα εννιά μποφόρ που από Ελλάδα έφτασε μέχρι και το Θαβώρ σ ε μάντρα εκεί στην Αττική σκουπίδια, κοφτερό γυαλί ξερά γύρω του χόρτα, ποιός σκέφτεται όποια καταστροφή.   Και να στην πυρωμένη γη οι φλόγες λαμπαδιάζουν , βίλες πολλές που καίγονται αντλίες νερό αδειάζουν, δέντρα του δάσους γίνονται μαύρα αποκαΐδια σαν και στο Μάτι κάποτε πάλι από τα ίδια.   Φ λόγες τρελά θεριά, λαμπάδες μες στο βράδυ κι η νύχτα γίνεται φωτιά που καίει κάθε χάδι, σπίτια και δέντρα πέφτουνε σαν μάρτυρες σφαγμένοι, ραγίζει ο βράχος πάνω του χίλιοι καημοί δεμένοι.   Κόκκινος ήλιος στην αυγή, μα φως δεν έχει φέρει και το χωριό μες στη βουή μόνο το   κλάμα ξέρει, π ι κρ ά μυρίζει η ατμόσφαιρα, καμένη ιστορία, στις γειτονιές νάναι γνωστή του πόνου αυτή η πορεία.   Στη στάχτη ψάχνει ο παππούς κάδρο μισοσπασμένο, μάνα κρατάει το παιδί και σφιχταγγαλιασμένο ...

Τι είμαστε, Τι κάνουμε   Από την ποιητική μου συλλογή « ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ »     Εις την μεγάλη της ζωής σκηνή σκιαγραφημένοι εμείς περαστικοί με δάκρυα κάπου κρυμμένα γέλια και κλάματα χαμένα σαν να ‘ναι αστείο, βολοδέρνουμε στο χρόνο γεγονότα γδέρνουμε και περπατάμε σαν να ξέρουμε μα μεταξύ μας δεν διαφέρουμε που στων ονείρων τα οράματα εξαίσια φυλάμε πράματα που αν γίνουν στάχτη και καπνός έφταιξε 'κείνος ο κακός οι εποχές γοργά αλλάζουν δωμάτια σκοτεινά που μπάζουν τόποι πιεστικής ρουτίνας που μπαινοβγαίνει ο μήνας σπασμένα λόγια στο τραγούδι μας και μαραμένο το λουλούδι μας να μην αλλάζει η απάντηση στην οποιαδήποτε συνάντηση « Τι είμαστε; » - ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ! σε μια ζωή μεγάλη ή μικρή « Τι κάνουμε; » -Μα ΒΟΛΟΔ Ε ΡΝΟΥΜΕ! Το « ριζικό » μας σέρνουμε κι αν δεν πούμε στο Τώρα Δημιουργίας είναι η Ώρα κάναμε Μέλλον Παρελθόν χάνοντας τ' όμορφο Παρόν.     2025©G.Tzivras

  « Κεριά »   Αντίλαλος στο ομώνυμο ποίημα του Κ. Καβάφη. Από την ποιητική μου συλλογή « ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΣΤΗ ΛΟΓΟΥ ΤΕΧΝΗ »     Του μέλλοντος οι μέρες μας στέκονται εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα κοντά ή μακριά μας όμορφα λαμπυρίζουνε χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεριά τα βλέπουμε να στέκονται με ζωηρή ματιά.   Οι περασμένες μέρες μας πίσω έχουν μείνει σιωπηλές, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων, τι λίγες τι πολλές, τα πιο κοντά σβηστά κεριά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λιωμένα και κυρτά καμένη έχουν την κόμη.   Δεν θέλω να τα βλέπω έτσι που η μορφή των με λυπεί και μάλιστα όταν θυμούμαι το πρώτο φως των χρυσαφί, μα εμπρός κυττάζω τα αναμένα μου στέκονται κεριά και τα σβησμένα παραβλέπω που μου πλακώνουν την καρδιά.   ...τι γρήγορα που η σκοτεινή   γραμμή αδιάκοπα μακραίνει, Ναι, εκείνη των σβηστών κεριών γεμίζει και πληθαίνει !     2025©G.Tzivras

  Σονέτο στον Πειρασμό και την Πράξη   Δεν είναι κάποιος Δ αίμονας που φέρνει τον χαμό, μα εσύ που τότε διάλεξες ποιόν θάχεις στεναγμό, λόγια χρυσώνει ο πειρασμός μα και κάποια φιλιά η πρόσκλησή του δέλεαρ: « Έστω για μια φορά! »   « Ας γίνω λοιπόν στάχτη » αν πεις   « για μία μόνο ώρα του! » πικρά πληρώνεις ύστερα τα κάποια ωραία ...δώρα του, στην ομορφιά του Πειρασμού που θα σου βγει μπροστά η σκέψη σου αντιστέκε τ αι με σθένος σιωπηλά.   Κι αν σε χτυπήσει ο Πόθος σου σαν κοφτερό μαχαίρι μη βλέποντας την άβυσσο που σ ε τραβά ένα χέρι, συνάμα όμως κρατήσεις μυαλό ξάγρυπνο, καθαρό, θα δεις πως το Γλυκό έχει μέσα του φαρμάκι άφθονο, πικρό.   Αυτός που είπε τα «Ό χι » του κι αντίστοιχα έχει πρ άξει « -Το μέτρο είσαι εσύ! » θα πει, … πες του να σε διδάξει.     2025©G.Tzivras

Tων θαλασσών τα λόγια Με τις εγκάρδιες ευχαριστίες μου στον ΣΠΕΚ και την Πρόεδρό του κα. Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά για την τιμητική διάκριση στον ομώνυμο Διαγωνισμό   Των θαλασσών τα λόγια, ψίθυροι κάποτε γλυκοί, περαστικοί σαν άνεμοι μέσα στου κόσμου τη βουή, κύματα που σου φέρνουνε δικά τους μυστικά, θύμησες και θροΐσματα καθώς τ' ακούς κάθε φορά.   Θάλασσας λόγια σκόρπια, σκέψεις ταξιδευτές στο κύμα πούχε πιστέψει ο ναυαγός των τότε του ονείρων θύμα, που εσύ Της τα πιστεύεις κι ας έχει σπάσει τη σιωπή Της, δεν σκιάχτηκες που θα σου πει τι κρύβει στο κορμί Της.   Λόγια γεμάτα όνειρα και φως απ ό άστρα μακρινά στο στόμα Της τραγούδια που κρύβουν μυστικά , τα κύματά Της κουβαλούν ελπίδες και καημούς, μηνύματα που λες σταλμένα από Ολύμπιους Θ εούς,   να σου θυμίζουν γρήγορα πως η ζωή κυλάει και σαν την πλατιά θάλασσα στο κύμα της που σκάει στα χιλιαδυό της πρόσωπα μένει πάντα γλυκιά στα λόγια ξελογιάστρα, λόγια θαλασσινά.   Στους πέρα ορίζοντες χορεύουν χρώματα κι ...

Ο ΟΠΕΚΕΠΕς.gr   Από την ποιητική μου συλλογή "ΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ"     Και πες ξανά και πάλι πες ο παντοδ ύ ναμος ΟΠΕΚΕΠΕς σκάνδαλα έκρυβε πολλά μούτρα διακομματικά χαμένα στην κυψέλη του λαίμαργα πίναν μέλι του όλοι τους τότε γεωργοί χιλιάδες στρέμματα είχαν γη και πρόβατα κοπάδια εκεί που βόσκαν μόνο αετοί μεγάλη γράφαν την Ελλάδα χοντρή, τεράστια αγελάδα που έφτανε απ' την Κρήτη πέρα απ' τον Ψηλορείτη πέρα απ' τα σύνορα Γαλλίας το γάλα της της λαιμαργίας τροφή πανούργων κι αναιδών περιουσίες γεωργών στα χέρια των γραφιάδων κομμ ατικών παραφυάδων της εκμετάλλευσης βλαστών και της Ελλάδας βιαστών χαμένη η Ηθική τους τα κάνουν στο βρακί τους που οι έλεγχοι τώρα αρχίσανε λεφτά που κλέψανε και κρύψανε σε άγνωστα σεντούκια τους σάλιαγκες στα καβούκια τους τον ύπνο τους εχάσανε έτσι που δεν προφτάσανε κάπου να βρουν κρυψώνα κατάρα του αιώνα εύχομαι νάναι φοβερή για την Ελλάδα είναι ντροπή τέτοια παιδιά να έχει που πρέπει να τα αντέχει!...   2025©G.Tzivras ...

  Τα χρώματα του ηλεκτρικού ρεύματος.gr (Επίκαιρον-Σατυρικόν)     Ήρθε ο λογαριασμός ΔΕΗ δεμένος με κορδέλα, κι είχε χρωματιστά χαρτιά, πανέμορφα, ήταν ...τρέλα, το ένα λέει «Είσαι πράσινος και οικολογικός», το άλλο «Είσαι και μένεις μπλε, μπατίρης   σταθερός».   Το τρίτο –κόκκινο καυτό– σου γράφει: «Πλήρωσέ με!» Εκοίταξες τις λάμπες σου, σούπαν «Εμείς δεν καίμε». Σου γράφει: «Διάλεξε τιμή»,, μα θέλει αυτό πτυχίο, να ξέρεις το Τριφασικό για νάχεις το βραβείο, να δεις τιμές, να βρεις ρυθμούς, να μελετάς πινάκια κι ας ζεις εσύ με το φακό, δεν είναι αυτό πανάκεια.   Ρωτάω την κυρά Μαριώ, που έχει αναπτήρα, μούπε: «Πορτοκαλί κι απλήρωτο χαρτί έχω που πήρα!» Τώρα μετράει τα κιλοβάτ με τον ...αναπνευστήρα. Και στου λογαριασμού το τέλος χοντρογραμένη η γραφή: «Αν θες να ζήσεις, πλήρωσε κι ας τρως ξερό ψωμί».     2025©G.Tzivras

  Σονέτο στο Φάντασμα του Πάθους Πάθος στο νου εφύτρωνε σαν άγριο λουλούδι με χρώμα που του ξύπναγε εξώκοσμο τραγούδι, το δάκρυ δεν κυλάει γι' αυτό που είδε στη ζωή του, μα για φαντάσματα που ζουν μέσα στη θέλησή του.   Σκηνές που δεν εγίνανε πονάνε από τότες πιο πολύ που η μοίρα τούδωσε φτωχή και παρακατιανή ζωή, τόθελε, δεν το έζησε, εκάηκε στη σκέψη που το πλάθει ένα μυαλό που χάνονταν στα απρόσιτά του βάθη.   Καημός ανείπωτος το τι θα ημπορούσε νάναι κι ο νους με ανεκπλήρωτα όνειρα που πονάνε, πώς να πενθήσει αυτό που δεν συνέβη και τον καίει κ' η φαντασία τύραννος, μια λογική που κλαίει...   Είν’ πιο σκληρό το Ψεύτικο απ’ το Αληθινό γιατί έχει συνέπειες που σπρώχνουν στο κενό.     2025©G.Tzivras